نمازجمعه هفته آینده به امامت هاشمی رفسنجانی اقامه می شود

اولین فضانورد ایران با فضاپیمای بومی به فضا پرتاب شد ؛ ماموریت : غذا دادن به موجودات از پیش اعزام شده

من، ابراهیم رها، شهادت می دهم به وحدانیت خدا و به اینکه محمد (ص) رسول او و علی (ع) ولی الله است. من، ابراهیم رها، شهادت می دهم معتقدم به شیعه جعفری اثنی عشری.

من، ابراهیم رها، شهادت می دهم به اینکه همه جان و تنم، وطنم وطنم وطنم.
شهادت می دهم که وقتی معاونِ معاونِ وزیر و همچنین معاونِ وزیر و ایضا خود وزیر هی به آدم و مطالب آدم مثل «سیل و زلزله» اشاره می کنند آدم هم فی الفور شهادت دادنش می گیرد به جان خودم!

راستش اول احساس کردم که چه خوب، خیلی معروف شده ام بعد دیدم در باب مفعول هست اما (این باب هم باعث خفت و خاری و کهریزک است!) معروف نیست و مغضوب است.

شهادت می دهم که در سال ۸۸ خیلی تقلا فرمودم. راستش اوایل سال می خواستم نوشتن روزانه در روزنامه ها را کنار بگذارم و بروم کارهای مهم و اساسی و بنیادین و این جور مزخرفات انجام بدهم تا اردیبهشت هم بر سر پیمان خودم بودم! اما در خرداد یک دفعه دیدم دارم در سه روزنامه، همزمان ستون طنز روزانه می نویسم به سه شکل مختلف! که خدایشان رحمت کند هرسه الان توقیف هستند! در این مورد یک خاطره بی ربط هم تعریف کنم: ۲۱ خرداد آخرین مطلبم در روزنامه میرحسین موسوی «کلمه سبز» را نوشتم برای چاپ در ۲۳ خرداد، با این تیتر: «آن مرد با پراید آمد و من رفتم» خیر سرم فکر می کردم (آن زمان هنوز فکر کردن جرم اعلام نشده بود) میرحسین می آید و من بنا به رسالت مطبوعاتی و این حرف ها باید بروم در روزنامه ای که به او وابستگی نداشته باشد و قدرت را نقد کند کار کنم و … و از این حرف ها که نشان می داد عقل درست و حسابی ندارم هنوز! به هر حال اواخر تابستان دوباره برگشتم به روزنامه ای که طی چهار سال اخیر بارها در آن ستون ثابت روزانه داشتم: اعتماد. ابتدا ستون جمعه را راه انداختم با «دولت بعد از نهم» و «… .. .. دزدیدن/ دارن باهاش پز می دن». بعد ستون آموزش آشپزی که به قورمه سبزی معروف شد (هر چند آنجا سبزی پلو هم پختم) و سپس مهمان های ناخوانده که مردم آن را «خاله پیرزن» نامیدند!
در« بهار» هم یک ماه «کاشی آخر» را نوشتم.

من، ابراهیم رها، شهادت می دهم که راضی نیستم بقای من، فنای روزنامه ای را باعث شود و قرار شد اگر انشاالله اعتماد بازگشایی شود از خاله پیرزن تا قورمه سبزی را ببوسم و بگذارم کنار و دیگر آنجا ننویسم.

دوستان، بهار را هم از کار کردن با من بر حذر داشته اند و ما را از آنجا بیرون رفتیم! باقی مطبوعات و من هم همین حکایت را داریم. به سلامتی می خواهیم با هم برویم یک آرامگاه برای ابراهیم رها بسازیم، بی در، بی رف، بی سنگ قبر حتی، خلاص.

من، ابراهیم رها، شهادت می دهم به سال سختی که بر همه ما گذشت. البته در این سال هیچ اتفاقی نیفتاد و همه چیز آرام بود و ۲۵ خرداد، تولد باجناق نداشته من است لابد و ۳۰ خرداد هم وفات دختر خاله من است و … . کهریزک هم اسم یک کافی شاپ است به جان خودم.

در این آخرین نفس های سال ۸۸ که تمام نمی شود هرگز، خدای را به یاری می طلبم و سپاس می گویم اگر به مدد او در روزی، روز هایی تلخ و غم زده با کسی، کسانی، لبخند را شریک شدم و خودش شاهد است با چه بغض ها در گلو و زخم ها بر تن این ستون های خنده ناک را کمترین و بی مقدارترین پیشکش مردمان نازنین وطنم کردم.

و در پایان من، ابراهیم رها، به باوری عمیق، شهادت می دهم در این سال که گذشت به قول زینب بزرگ (س) :«جز زیبایی هیچ ندیدم».

والسلام.

آن روز را از یاد نمی برم هرگز که در کنار مغازه ای که از نورافشان های آن نقطه های نورانی سبز روی پیاده رو می ریخت و هنگام راه رفتن باید مواظب می شدی تا این کوچولوهای پر جنبش و جوشش را زیر پا نگذاری ، دخترکی ۴ ساله را دیدم که در سرمای نیمه جان اسفند روسری به سر و بالاپوشی که نشستنش روی زمین را بسیار سخت می کرد ، روی زمین نشسته بود و انگشت دستش را محکم بر زمین فشرده بود و بلند ، طوری که تمام دنیا می توانست صدایش را بشنود ، فریاد می کشید:”مامان ، ببین گرفتمش”
چقدر ساده می شود فکر کرد و دید.چقدر می شد زندگی هایمان زیبا باشد و چشم هایمان بیننده ی زیبایی و لبخند بر لبها و در دل نشاط آزادی باشد و حق طبیعی هر انسانی زیستن باشد و بهار به راستی بهار باشد.اما نیست.زندگی ها زیبا ، چشم ها بیننده زیبایی ، لبخند بر لبها ، در دل نشاط و حق طبیعی آدم ها حتی درست مردن هم نیست.پس چه روزی را نوروز بنامم و بهار بگویم که تیرگی تنها درد عالم است که درمان ندارد.

نه بهار را جشن نمی گیرم.نوروز را و نو شدن طبیعت را جشن نمی گیرم.که دندان کرم خورده تاب و توان خوردن عسل ندارد. نوروز من روزی دیگر است.وقتی که آرزوهایم به کودکی شبیه شود که به راحتی می تواند تنها با یک انگشت به هدفش برسد.می تواند برای رسیدن به این هدف رنج نشستن را تحمل کند نه برخاستن.رنج سردی زمین را تحمل کند نه سوزش زخم.رنج فریاد پیروزی را تحمل کند نه شیون از دست رفتن هم سنگری.و تمام آنچه از او می چکد از سوز سرد و بینی سرماخورده باشد نه خون تن و اشک شور چشم هایی که تنها به دنبال اولین نقطه سبز خود ، می جنبد.آن وقت بهار را جشن می گیرم.تمام بهار را.

این کارستان به حدی بزرگ است که حتی گواهی نامه تخصصی رسمی هم می دهد و از این به بعد همانطور که وقتی یک نفر از شما خواهش می‌کند اتومبیلش را به او قرض بدهید و شما حق دارید از او بخواهید که گواهینامه‌اش را نشانتان بدهد؛ اگر یک نفر به خواستگاری دختر یا خواهر یا حتی خودتان آمد (هول نکنید! فرض کردیم ممکن است خوانندگان مونوریل دختر دم بخت هم باشند) شما می توانید از او بخواهید گواهینامه تخصصی ازدواجش را نشانتان بدهد تا خیالتان راحت شود.

اما کار به همین‌جا ختم نمی شود. همین الان هم اگر به آدرس همین سامانه با آدرس www.saj.ir بروید کلی امکانات مفید و ارزشمند دریافت می کنید که شما را در امر ازدواج یاری می کنند. البته این امکانات گرانبهاتر از آن هستند که صرفا شامل امور مادی مثل وام و کمک های غیرنقدی برای لوازم زندگی باشند و در مقابل شامل نصایح و راهنمایی های گرانبهایی هستند که هرکدام را باید به زر گرفت (ضمنا سکه طلا شد ۲۹۰ هزار تومان. حرف زر شد گفتم مظنه بازار را بدهم دستتان که هم اطلاعات عمومی‌تان برود بالا و هم اگر خیال مبادرت به امر مقدس ازدواج را دارید ملتفت باشید که یک من ماست ممکن است چند من کره داشته باشد).

مثلا در جایی از این سایت دختران را راهنمایی کرده است که: «مردانی شایسته ازدواج هستند که از قدرت، چهارشانگی و توان دفاعی برخوردار باشند.» و همچنین مردی که می خواهد ازدواج کند را چنان توصیف کرده است که باید «غیرت، پاکیزگی، پارسایی، سخاوتمندی، دست و دلبازی و سلامت جنسی داشته باشد.» که به این ترتیب مانع از ازدواج پسرانی که چیزهای کم ارزشی مثل پول، کار، خانه و کارت پایان خدمت دارند اما مثلا «پاکیزگی» ندارند و «چارشانه» نیستند می شود. از آن سو برای دختران هم شرایطی را گذاشته و نوشته «زنان شایسته ازدواج باید دارای جمال و زیبایی باشند» که این جمال و زیبایی را در «تناسب اندام، ظرافت مو و ابرو، ظرافت صدا،‌ حیا، عفت و پاکدامنی» معنا کرده است و در ادامه برای اینکه یک وقت دختران بازدید کننده از این سایت برای آمادگی خود برای ازدواج صرفا در مرحله «ظرافت مو ابرو» نمانند و از لحاظ اخلاقی هم توجیه شوند زن مناسب برای زندگی مشترک را اینطور توصیف کرده: «از شوهر خود حرف‌شنوی داشته باشد و از او فرمانبرداری کند.»

به هر حال صدای در به گوش رسید و خاله پیرزن رفت در را باز کرد. پشت در دوتا آهو بودند. خاله پیرزن گفته بود شکر خدا مثل اینکه قصه مون داره به اصلش برمی گرده. حکایت شما چیه؟ آهوها گفتند؛ می خواستن مارو پیشکش کنن به ولیعهد قطر، مارو فرستادن فرودگاه، بعد ولمون کردن، حالا هم یکی نیست تکلیفمون رو معلوم کنه، ویلون موندیم تو فرودگاه. خاله پیرزن گفت؛ ننه جان، یک زوج آهوی جوان… آخه جا قحطه رفتین فرودگاه؟ یه جنگلی، بیشه یی، لااقل پشت تپه یی، جایی… حالا البته نمی دونم کی شمارو می خواسته بفرسته قطر اما گمونم دارن آمار صادرات غیرنفتی رو بالا می برن، پریروزا پلنگ می فرستادن روسیه، حالا آهو به قطر. راست می گن آی آهو آهو آهو/ بشین به روی زانو/ غوغا به پا کن… که صدای در بلند شد. تا خاله پیرزن پرسید کیه جواب شنید که من عزت ضرغامی هستم. ضرغامی آمد تو و گفت صدا و سیما بر ماهواره پیروز است. خاله پیرزن گفت؛ دو حالت داره، ضرغامی گفت؛ کدوم دو حالت؟ خاله پیرزن جواب داد؛ عزت جان یا تو زیادی فیلم های علمی – تخیلی نگاه می کنی یا اعتماد به نفست خیلی بالاست، یعنی عزت من مرده این راندمان توام، این همه پرسنل، این همه دم و دستگاه، مدیرهایی مثل کریمان (که عشقی آدم ها رو ممنوع الکار می کنن)، برنامه سازی این همه ساعت… بعد برای اینکه مردم ماهواره نبینن پارازیت داره همه رو خفه می کنه، سریال هات اینقدر جذابه که مردم همه تحت تاثیر فارسی وان، فارسی رو با لهجه تاجیک حرف می زنن. راستی عزت، ویکتوریا بالاخره دوباره با شوهر سابقش ازدواج کرد یا نه؟ ضرغامی جواب داد؛ من ویکتوریا نمی بینم. نه از قیافه تاتیانا خوشم میاد نه از رفتار جرنیمو،

بعد از این جواب دندان شکن ضرغامی، الیاس نادران در زد و آمد داخل خانه، بلافاصله هم گفت؛ «بودجه دولت برای بی انضباطی تدوین شده است.» خاله پیرزن گفت؛ خب ننه انتظار داشتی جداً دولت بودجه رو واسه چه چیزی تنظیم کنه؟، طبیعیه که هر چیزی باید مطابق کارکردش تنظیم بشه دیگه. تو مثل اینکه به دستاوردهای دولت احمدی نژاد توجه لازم رو نداری ها.

در همین اثنی دوباره صدای در به گوش رسید. خاله پیرزن پرسید کیه و جواب شنید؛ میرتاج الدینی نماینده مجلس هستم. میرتاج الدینی که آمد تو، بعد از سلام علیک و با دیدن آهوها داشت می خواند آی آهو آهو آهو… که چشمش به ضرغامی افتاد و سریع تغییر داد و خواند؛ آهویی دارم خوشگله/ فرار کرده ز دستم، بعد هم گفت؛ دولت انتظار دارد مجلس به لایحه بودجه خیلی دست نزند. خاله پیرزن گفت؛ ننه به دولت بگین از این به بعد تعیین کنه چقدر می شود دست زد. خیلی دست نزند یعنی چقدر دست بزند؟ یعنی به کجای بودجه دست بزند، به کجاهایش دست نزند؟ یعنی…

که ناگهان علی لاریجانی در زد و آمد تو و گفت؛ «کسانی که شعار می دهند «نه غزه، نه لبنان، جانم فدای ایران» بی غیرتند.» خاله پیرزن گفت؛ ننه تو که مظنه غیرت دستته لطف کن این موارد دیگه رو هم غیرت سنجی کن،

الف) کسانی که هی دنبال رای شان می گردند و مدام می پرسند رای من کجاست ۱) از اول هم غیرت نداشتن؟ ۲) غیرت دارن اما رگ گردنی نمی شن؟ ۳) بی غیرت بی شخصیت بی… ، اً نگو، ۴) این غیرت و میرت که میگن کو؟،

ب) کسانی که بعضی افراد را تهدید به … می کنند ۱) خیلی غیرتی اند؟ ۲) ته غیرت هستند؟ ۳) بابا غیرت، ۴- غیرت غیرت دل من شد اسیرش،

ج) کسانی که می گویند سه نقطه را دزدیدن/ دارن باهاش پز میدن ۱) غیرت شان دارد مثل دزدگیر عمل می کند و این درست نیست؟ ۲) جان؟ غیرتشونو میارین جلوی چشمشون؟، ۳) بی غیرتی اول با همین شعارها شروع می شود؟ ۴) عجب، د) غیرت غیرتم کن،

در همین بحث های بارانی و غیرت مدارانه صادق محصولی هم در زد و آمد تو. خاله پیرزن گفت؛ ننه از وقتی تو وزیر رفاه و تامین اجتماعی شدی میگن ۴۷ میلیون نفر زیر خط فقر هستن. محصولی جواب داد؛ «هیچ کدام از اعداد در مورد خط فقر را قبول ندارم. خط فقر یک دلاری هم داریم که در ماه می شود ۱۲۰ هزار تومان درآمد.» خاله پیرزن گفت؛ ننه قربون حساب کتابت برم از بیخ، تو وزیر کشور بودی نشون دادی چطوری ضرب و جمع می کنی. لازم نیست توی هر وزارتخونه یی هی اثبات کنی، محصولی گفت؛ چطور مگه؟ خاله پیرزن هم جواب داد؛ ننه جان یک دلار در هر روز می شود ۳۰ هزار تومن در هر ماه، نه ۱۲۰ هزار تومن. محصولی هم گفت؛ اتفاقاً می شود خوب هم می شود و این از دستاوردهای دولت احمدی نژاد است. شما مثل اینکه توانمندی های من در هشت ماه گذشته را دست کم گرفته اید. من می توانم بگویم هر کس روزی یک دلار درآمد داشته باشد، آخر ماه می تواند دو میلیون و ۵۰۰ هزار تومن هم اضافه به خرجش پس انداز کند، هم آمار نشان تان می دهم هم نمونه عینی. یکی اش خود من، فکر کردی این ۱۶۰ میلیارد را چطور جمع کردم؟

جعفر برمکی رو به هارون می گوید : ای حاکم بزرگوار این انار در جای بلندی قرار دارد و دست ما به ان نمی رسد. اگر واقعا میل به ان دارید من خم می شوم و شما بر پشت من بالا روید و آن را بچینید.

این از لحاظ منطقی غیرممکن بود که هارون با جثه بزرگش بر پشت جعفر برمکی برود.پس خودش رو به او کرد و گفت نه تو از پشت من بالا لرو.

جعفر برمکی گفت : نه ای حاکم بزرگوار این درست نیست.

اما هارون که هوس خوردن آن انار سرش را سبک کرده بود گفت نه اشکالی ندارد.اینجا کسی نیست که ما را ببیند.

پس جعفر برمکی بر پشت هارون الرشید سوار شد و هارون او را بالا کشید تا بتواند انار را بچیند.اما هنوز دست جعفر به انار نمی رسید. هارون به او گفت : اگر دستت نمی رسد پاهایت را بر دوش من بگذار

جعفر با امتناع زیاد این کار را کرد اما باز دستش به انار نرسید

هارون گفت : جعفر تو از خودمانی اینجا هم کسی نیست.پایت را بر سر من بگذار تا بتوانی این انار را بچینی.

جعفر پایش را بر سر هارون الرشید گذاشت و موفق شد انار را با دست بگیرد و از درخت بچیند.

در همین لحظه باغبان پیدایش شد و هارون به محض دیدن او به سمتش رفت و به او گفت : ای باغبان من هارون الرشید هستم. از اینجا در حال گذر بودم که این انار در باغ تو نظر مرا به خود جلب کرد.حال به جای این انار هر چه می خواهی بگو تا به تو بدهم.

باغبان به هارون گفت : ای حاکم این باغ پیشکش به شما.در مقابل این انار هم یک چیز بسیار کوچک می خواهم.فقط اینکه روی کاغذی مرقوم فرمایید که من برمکی نیستم.هیچ پرسشی هم نکنید و تنها همین را روی کاغذی برایم بنویسید.

هارون الرشید که بسیار متعجب شده بود در دم روی کاغذی این را نوشت و مهر کرد : این باغبان برمکی نیست!

سالها از این واقعه گذشت و جعفر برمکی هر روز به نفوذ و قربش در حکومت هارون الرشید افزوده شد.تا جاییکه نفوذ خود را در حدید دید که جایگاه خود را گم کرد و یک بار به خواهر هارون الرشید تجاوز کرد.

این خبر که به هارون رسید دستور قتل جعفر برمکی و خانواده اش و بستگانش و تمامی اهل برمک را صادر کرد.

در هر کجای کشور هر برمکی را گرفتند و به دستور هارون کشتند. بسیار خونها ریخته شد و هر چه برمکی در مملکت بود قتل گردید.

تا اینکه تعقیب رد برمکی ها نیرو های هارون الرشید را به باغی در نزدیکی کاخ شاه رساند و باغبان پیری که برمکی بود.او را که گرفتند او ادعا کرد برمکی نیست و شاه این را می داند و در نامه ای تایید کرده است.چون خط و مهر هارون را در پای کاغذ دیدند او را نزد شاه بردند و ماجرا را شرح دادند.

هارون با تعجب یاد آن روز افتاد و تایید کرد که خود این کاغذ را نوشته است و به باغبان گفت : ای مرد تو از کجا چنین روزی را پیش بینی می کردی؟

باغبان گفت : آن روز من در پشت درختان ایستاده بودم و شما را تماشا می کردم.وقتی دیدم جعفر بر پشت شما سوار شد گفتم : چقدر خوب است که یک برمکی دارد پیشرفت می کند.

وقتی بر شانه هایتان سوار شد گفتم : پیشرفت برمکی بیشتر شده است و خوشحال شدم.

اما زمانی که روی سر شما پا گذاشت با خودم گفتم : از این بیشتر پیشرفتی ممکن نیست و از این لحظه تنها سقوط است و سقوط!

هارون بسیار این سخن را پسندید و از باغبان تقدیر کرد…

نامبرده (یک جور فحش نیست، منظور محمدعلی توقیف است) بین سال‌های ۵۳ تا ۷۳ در کشور آلمان مشغول مبارزه و تلاش بوده بدفرم. آگاهان معتقدند او در سال ۵۷ سه مرتبه در آپارتمانش در کشور آلمان – دو مرتبه زیر پتو و یک بار دم دستشویی – با صدایی نسبتا بلند گفته: مرگ بر شاه. که این هم از اهم سوابق مبارزاتی و انقلابی اوست.

وی (این هم فحش نیست، کماکان منظور محمدعلی توقیف است) طی سال‌های ۵۹ تا ۶۷ که ایران درگیر جنگ با عراق بود از رزمندگان پرتلاش هامبورگ، مونیخ، کلن و سایر نواحی مرزی محسوب می‌شد. خاکریزهایی فتح کرد که نگو، همه دوبلکس. دشمنانی را شکست داد که نگو، همه خوش هیکل، خوشگل وبور! می‌گویند حاتمی‌کیا در فیلم‌ »ازکرخه تا راین» که جزو فیلم‌های دفاع مقدس است، بخش «راین» را کلا از این رزمنده پرتلاش الهام گرفته است.

او در کنار قهرمانانی مانند کارل هاینس رومینیگه، از چهره‌های بنام جنگ و جبهه محسوب می‌شد. عده‌ای حتی معتقدند پیروزی شکوهمند تیم هامبورگ در سال ۱۹۸۳ به خاطر مجاهدت‌های او بوده. به او در این سال‌ها «محمدعلی روبش» می‌گفتند. زبان‌شناسان معتقدند آلمانی‌ها زبانشان نمی‌چرخیده به او بگویند محمدعلی، از این رو او را «هورست» صدا می‌زده‌اند!

طی این سال‌ها او مقابله، مجادله، برخورد و اصطکاک فراوانی با آلمانی‌های نامرد داشت. چراکه آن‌ها قصد داشتند سال‌ها بعد دو تا کارمند سفارتشان در تهران را برای اغتشاش‌های خیابانی به کار گیرند و با مشاورین میرحسین هم صبح به صبح کله‌پاچه می‌خورند! به هر روی آثار این جان‌فشانی، برخورد و تماس‌های فراوان هنوز در محمدعلی توقیف باقیست چرا که نامبرده موهایی طلایی و بور دارد!

محمدعلی توقیف در دولت احمدی‌نژاد افتخار بزرگی برای کشور آفرید و تعدادی از نئونازی‌ها را به شکل رسمی به مملکت دعوت کرد! بعد در دولت بعد از نهم در راستای رشادت‌های همیشگی این بار در معاونت مطبوعاتی ارشاد، چنان همه چیز را شخم زد که محمدعلی توقیف لقب گرفت! احساس مهم بودن می‌کند وگرنه در موردش می‌شد سه جلد کتاب طنز نوشت.
از وبلاگ ابراهیم رها

از آن جا که ثبت همه حس و حال و اندیشه و گفتار و اعمال این روزها را به عنوان بخشی از تاریخ انقلاب اسلامی و تاریخ معاصر کشورمان و نیز جنبش زنان ایران، ضروری می دانم متن نامه ای را که همسر عزیز دربندم به این مناسبت نگاشته عینا ‌در این روزن منتشر می کنم و درآینده اگر مجالی دست داد به تحلیل آن خواهم پرداخت:

فخری عزیز و فداکارم!

از ششم بهمن ۱۳۵۹ که امام خطبه عقد ما را در جماران جاری کرد، بیست و نه سال پرفراز و نشیب می گذرد.

اعتراف می کنم که در سه دهه گذشته آن چنان که شایسته و درشأن تو بود، زندگی را سامان نداده ام و تو همواره با بزرگواری نه تنها سختی ها را تحمل کردی، بلکه برایم قوت قلب بودی. درود و سلام گرم من از اوین بر تو باد!

برایم سخت است که بدون انجام کوچکترین اقدام خلاف قانون، در زندان نظامی باشم که در تأسیس و تثبیت آن عمرم را سپری کرده ام و کیفرخواستی برای من، همچون سایر دوستانم، تهیه شده که طبق آن « آشوبگر » خوانده می شوم حال آن که شعار و عمل ما فعالیت قانونی، مدنی و مسالمت آمیز بوده است. در صداو سیما نیز افرادی یکطرفه آنچه در شأن خودشان است، متوجه من می کنند بدون آن که امکان پاسخگویی داشته باشم. لطف خداوند و آگاهی ملت جبران کننده این بی مرامی ها و نامردمی هاست.

به رغم این سختی ها، می دانم که فشار بیشتر و اصلی را تو تحمل کردی و عارفه دلبندم که خداوند وقتی در عرفه بودم او را به ما داد و نیز فاطمه عزیزتر از جانم که نامش را به یاد جده ام و جده ات، زهرا، فاطمه گذاشتیم.

فخری جان!

به وجود تو افتخار می کنم که حق همسری را درباره من رعایت و ادا کردی، بیش از آن چه لایق بودم. در این بیش از هفت ماه اسارت نیز مرا شرمنده کردی بویژه با قلم زیبایت که همواره به آن غبطه می خورده ام. متأسفم که از خیل نامه هایت، تنها سه نامه را به طور کامل و چندباره خوانده ام و نیز مصاحبه ات با مجله ایران دخت، کاش می توانستم همه نامه هایت را در زندان داشته باشم و از خواندن آن ها لذت ببرم و به دیگر عزیزان دربند فخر بفروشم که فخری من این است!

از جمله دلخوشی های من در زندان، علاوه بر فرصت خودسازی و مطالعه و مصاحبت نیکان روزگار، ملاقات های سه شنبه با تو و فاطمه و گاهی پدر و مادر بزرگوارم و خواهران و برادر داغدیده ام است. سه شنبه ها برای زنده یاد قیصر امین پور یادآور مرگ بود و برای من تجدید حیات است. کاش می توانستم همچون آن شاعر بزرگ اصلاح طلب، برای سه شنبه ها شعری بسرایم. نقص خود را با پناه بردن به خواجه شیراز جبران کردم. این غزل آمد:

در خرابات مغان گر گذر افتد بازم حاصل خرقه و سجاده روان دربازم

حلقه توبه گر امروز چو زهاد زنم خازن میکده فردا نکند در بازم

ور چو پروانه دهد دست فراغ بالی جز بدان عارض شمعی نبود پروازم

صحبت حور نخواهم که بود عین قصور با خیال تو اگر با دگری پردازم

سر سودای تو در سینه بماندی پنهان چشم تردامن اگر فاش نگردی رازم

مرغ سان از قفس خاک هوایی گشتم به هوایی که مگر صید کند شهبازم

همچو چنگ ار به کناری ندهی کام دلم از لب خویش چو نی یک نفسی بنوازم

ماجرای دل خون گشته نگویم با کس زان که جز تیغ غمت نیست کسی دمسازم

گر به هر موی سری بر تن حافظ باشد همچو زلفت همه را در قدمت اندازم

از تمام محبت ها و فداکاری هایت سپاسگزارم . از همه سختی ها و نامرادی هایی که به خاطر من تحمل کرده ای، شرمنده ام و از تمام قصورها و تقصیرهای کوچک و بزرگ درباره تو پوزش می خواهم.

روی زیبایت را می بوسم و برایت سلامت و سعادت آرزومندم.

دوستدار همیشگی ات

مصطفای تو

۶/۱۱/۸۸

از وبلاگ روزنه

دیروز رسانه های شیفته دولت هم «پًز» احترام به استقلال قوا را کنار گذاشتند و به انعکاس وسیع اظهاراتی پرداختند که طبق استدلال قبلی احمدی نژاد ، دخالت در کار سایر قوا تلقی می شد.انعکاس دولتی سخنان رئیس دولت در جلسه تودیع ومعارفه مدیر عامل ایرنا به گونه ای بود که گویـــــی حتی « تصور دیکتاتوری » حال احمدی نژاد را دگرگون می کند. این رسانه ها برای انعکاس اظهارات رئیس خود تیترهایی انتخاب کردند که اگر کسی امروز برای اولین بار ، پای بر « کره خاکی » بگذارد یقین خواهد کرد بنیانگـــــزار دمـــــوکراسی وآزادی رســــــانه ها در جهان ، کسی نیست جز محمود احمدی نژاد.اودیروز فریـــــــاد بر آورد که « ….بنده این بگیر وببند ها را قبول ندارم… این رفتارها نشانه روحیه دیکتاتوری است….فردی نشریه ای چاپ کرده است وشما بر خلاف قانون تعطیلش کردید، در حالی که هیئت منصفه مطبوعات وجود دارد اگر قراراست به جرم یک مطبوعاتی رسیدگی شود باید هیئت منصفه حضور داشته باشد، نمی تــــوان فوق قانون عمل کرد…..چه کسی گفته ما بی عیب هستیم ؟ اجازه دهید انتقادها مطرح شود».احمدی نژاد برای آنکه ثابت کند «دموکرات مآبی » خصلت همیشگی او بوده ، گفته است : «۴ سال به من توهین کردند ولی من موافق بگیر و ببند نبودم ».

البته همه ادعاهای دیروز احمدی نژاد ، پاسخ دارد . شایدهم از شدت وضوح ، به پاسخ گویی هیچ نیازی نباشد اما یاوآوری چند نکته از آن جهت ضروری است که اولا ملت ایران به « کم حافظگی » متهم نشود و ثانیا عده ای گمان نکنند همه مخاطبان احمدی نژاد ، عقل خود را تعطیل می کنند و آنچه توسط «صداهای بلنددولتی» مطرح می شود را باور می نمایند.

۱-آیااحمدی نژاد نمی داند که روز ۲۸ مرداد ۸۵ ( سالروز کودتا علیه دولت آزادی خواه مصدق) غلامحسین الهام با طرح یک شکایت عمومی علیه مطبوعات ، از سعید مرتضوی خواست با منابع منتشر کننده بعضی اخبـــــار علیه دولت ، برخورد قانونی کند؟ آیا اقدام آن روز با ادعای کنونی احمدی نژاد که «من موافق بگیر وببند نبودم » تطابق دارد؟ضمن آنکه همه می دانند بند مشترک در احکام صادره برای اغلب زندانیان انتخاباتی ، محکومیت به حبس به اتهام اهانت به رئیس دولت است در حالی که احمدی نژاد حتی یک بار مخالفت خود با این احکام رااعلام نکرده است !

۲- احمدی نژاد به گونه ای از « مخالفت با تعطیل مطبوعات ، قبل از رسیدگی به اتهام آنها توسط هیئت منصفه مطبوعات » سخن گفته که گویی از موج جــــــدید «توقیف و تعطیل فله ای مطبوعات» که با زمینه چینی و پرونـــــده سازی محمد علی رامین ـ مشاور احمدی نژاد ومعاون وزیر ارشاد ـ و قبل از هر گونه رسیدگی قضائی انجام می شود بی اطلاع است!

۳ ـ رئیس دولت دهــــــم ، قوه قضائــــیه را مـــــــورد عتـــــاب قرارداده که چرا با منتقدان ، برخورد می کند.احمدی نژاد به مسئولان آن قوه یادآوری کرده که « این بگیر وببندها، نشانه روحیه دیکتاتوری است» . اوسپس در جایگاه «مصلحان پُرتحمل » نشسته وخطاب به قوه قضائیه گفته است :«چه کسی گفته ما بی عیب هستیم؟ اجـازه دهید انتقادها مطرح شود »!! آیا واقعا احمــــدی نژاد نمی داندکه تنها یک هــــفته قبل ـ ۳۰ دی ماه ۸۸ ـ معاون وزیر ارشاد به ۱۵ نشریه تذکر کتبی داده وبا گردن کلفتی ویژه دولت دهم ، علت این تذکر را انعکاس انتقادهای حسن روحانی ـ نماینده رهبری در شورای عالی امنیت ملی ـ از دولت اعلام کرده است؟

۴ ـ راستی آیا احمدی نژاد ، نامه هشدارآمیز اقتصاددانان سرشناس ونگرانی آنها از عمــــــــلکرد اقتصادی دولت نهم را به یاد می آورد ؟ امروز حقانیت همه آن هشدارها ونگرانی ها بر همگان ثابت شده است. کسی که آن روز به « مزدبگیران دولتی» چراغ سبز نشان داد تا منتقدان اقتصادی دولت را «رانت خواهــــان طردشده از دولت » بنامند آیا امروز می تواند در جایـــــــگاه « ناصح» بنشیند که « بگذارید انتقاد کنند چه کسی گفته ما اشتباه نمی کنیم» ؟

۵ – احمدی نژاد در میان سخنان خود به ۲۵۰ سرمقاله صاحب این قلم در ۱/۵ سال اخیر نیز گریزی زده است .ظاهرا عدد ۲۵۰ در هفته جاری مورد مهر ورزی ویژه قرار گرفته است.رئیس دولت ، سه روز قبل اعلام نمود « ایران ، امروزبالاترین جایگاه را در ۲۵۰ سال اخیردارد » او دیروز هم به ۲۵۰ سرمقاله آفتاب یزد اشاره کرد.نمی دانم معیار احمدی نژاد برای انتخاب ۲۵۰ سال قبل به عنوان مبدأ تاریخی برای القای شق القمر در دولت های نهم ودهم چیست همانطور که نمی دانم او عدد ۲۵۰ برای اعلام آمار سرمقالات این بنده ناچیز خدا را از کجا آورده است زیراتعدادمقالات انتقادی در یک سال ونیم گذشته ـ که دولتی ها برای هیچیک از آنها پاسخی نداشتند ـ بسیار بیشتر از ۲۵۰ بوده است. اما بر خلاف ادعای احمدی نژاد. واکنش همکاران او در برابر انتقادات مستند وغیر قابل خدشه ، توسل به نهادهای رسمی برای جلوگیری از انتشار مقالات و گزارش های انتقادی بود.احمدی نژاد ادعا می کند در ۴ سال گذشته هیچ اقدامی علیه توهین کنندگان به خود انجام نداده است. اومشخص نکرده که در ۴ سال گذشته کدام توهین متوجه رئیس دولت بوده وآیا توهین های مورد ادعــــــا، با آنچه مدعیان اصولگرایی ـ از جمله خود او ـ علیه دولت ومجـــــــلس اصلاحـــــات می گفتند و می نوشتندقابل مقایسه هست یا نه ؟ اما اگر همکاران احمدی نژاد با او صادق باشند لابد به او گزارش داده اند که بابت یادآوری مقاومت های علنی رئیس دولت در برابر مصوبات قانونی مجلس وهشدارنسبت به بازگشت دیکتاتوری ـ همان تذکری که احمدی نژاد دیروز در دفاع از همکاران خود خطاب به قوه قضائیه اعلام کرد ـ وزارت ارشاد دولتِ تحمل ، از نگارنده این سطور شکایت کرده است.

احمدی نژاد در لابلای اظهارات ظاهرا «دموکرات مآبانه » ، برای منتقدان خود خط ونشان کشیده وبه آنها یادآوری کرده است که : « طبق صریح قانون ، اگر به امام ، رهبری ورئیس جمهور توهین شود باید برخورد شود وبرخوردهای دیگر پذیرفتنی نیست». مـــــا هم به حکــم احتیاط ، حمل بر صحت می کنیم وتمام فریادهای دیروز احمدی نژاد درمحکومیت توقیف مجله «همت » و اعتراض او به محکومیت مدیر عامل خبرگزاری دولت به حبس را به حساب پایبندی رئیس دولت به آزادی رسانه ها می گذاریم. کسی هم نباید سؤال کند «پس چرا احمدی نژاد دربرابر توقیف فله ای رسانه های منتقد دولت وبازداشت ظالمانه دهها روزنامه نگار سکوت کرد؟» لابد او از روز ۲۸ مـــرداد ۸۵ تا هفته پیش ، خواب بوده و بافــــــــــــریاد « اسفندیار خان پرده دار» از خواب پریده است که « به داد برسید هـــــــمـــــت مارا بستند واگر دیر بجنبیم بـــــهــــــداد مارا زندانی خواهند کرد.» پس ماهم به آقا محمود صبح به خیر میگوییم واز او می خواهیم برای اثبات پایبندی خود به آنچه دیروز گفته ، هرچه سریع تر برای لغو احکام توقیف و تعطیل مطبوعات که ظاهــــرا خبر آن به « رئیس دولت خبرسازایران » نرسیده است . اقدام نمــــاید. پس از آن ، اگر فرصتی پیدا کرد علت استعفای تحمیلی « نویسنده ۲۵۰ مقاله » را نیز جویا شود.
از وبسایت شخصی سید مجتبی واحدی سردبیر مستعفی آفتاب یزد

صحیفه امام، ج‏۱۲، ص: ۴۰۸:
“اگر بنا باشد که سپاه پاسداران به طور هرج و مرج کار بکنند، هر که، هر جا چهار نفر باشد برود به مردم تعرّض بکند و مال مردم را- خداى نخواسته- بگیرد، این پاسدار اسلام نمى‏شود، این طاغوت است به صورت دیگر درآمده. مگر طاغوت چى بود؟ طاغوت همین بود که جان و مال مردم در امان نبود در زمان او. اگر بنا باشد که جان و مال مردم در این زمان هم از قواى انتظامیه در امان نباشد، این همین طاغوت است، منتها با صورت دیگر آمده بیرون و طاغوتى که به صورت مسلم بیرون بیاید، خطرش از آن طاغوت بدتر است. این منافق است. عذاب منافقها بیشتر از عذاب کفار است”‏

صحیفه امام، ج‏۱۱، ص: ۱۷۴:
“من به شما دوستان اکیداً اخطار مى‏کنم که هر کس عکس این جانب را پاره کند یا بسوزاند و به من ناسزا بگوید و اهانت کند کسى حق ندارد به او تعرض کند و از من طرفدارى کند. امروز در صددند ایجاد غائله کنند و شماها را به جان هم بیندازند. باید با کمال خونسردى و آرامش از کنار آنان بگذرید و تعرض به آنان و مقابله به مثل خلاف رضاى خداوند و از محرمات بزرگ شرعیه است. خداوند همه ما را از شرور شیاطین حفظ فرماید. و السلام علیکم و رحمة اللَّه.”

صحیفه امام، ج‏۱۱، ص: ۱۷۷
“من این را اعلام مى‏کنم که اگر کسى به من سَبّ بکند، فحش بدهد، عکس من را پاره کند، احدى حق ندارد که به او تعرض بکند. حرام است تعرض کردن به کسى که به من سَب کند، به من فحش بدهد، عکس مرا پاره کند، مرا بزند، هر کارى بکند. احدى حق ندارد در این وقتى که ما گرفتار هستیم در این مصیبت بزرگ، با او مقابله کند تا اینکه به زد و خورد برسد و غائله ایجاد بشود. امروز آرامش ما مى‏خواهیم. غائله نباید ایجاد”

حکم انتصاب سید محمد خاتمی به سمت مدیریت روزنامه کیهان
بسم اللَّه الرحمن الرحیم‏
“جناب حجت الاسلام آقاى سید محمد خاتمى- دامت افاضاته‏
از آنجا که مطبوعات کشور در ساختن جامعه نقش مؤثرى را ایفا مى‏نمایند، جنابعالى را به خاطر شایستگى و لیاقتى که در اداره این گونه امور دارید، به سرپرستى روزنامه کیهان، که مربوط به مستضعفین است، منصوب مى‏نمایم. و البته متوجه هستید که مطبوعات باید همیشه در خدمت اسلام عزیز و مردم و کشور باشند؛ و آزادیها در حدود قوانین مقدس اسلام و قانون اساسى به بهترین وجه تأمین شود و بیطرفى حفظ گردد. امید است به یارى خدا و با همکارى کارمندان متعهدتان روزنامه را در راه تحقق بخشیدن به آرمانهاى انقلاب اسلامى اداره نمایید. از خداى تعالى توفیق همکاران را در این راه مسألت دارم.”
راستی الان کیهان دست کیه؟

صحیفه امام، ج‏۱۹، ص: ۴۳
“روحانیون نباید کارى کنند که شاهد دست دشمن بدهند. دخالت ما باید نهى از منکر و امر به معروف باشد، و الّا به استاندار بگوییم تو باید این کار را بکنى، و الّا بگوییم از اینجا برو، این اولًا تضعیف دولت است و از آن گذشته موجب مى‏شود که مردم از روحانیون متنفر شوند. این موضوعات را باید کاملًا در نظر داشته باشیم.”
برگرفته از وبلاگ احمد شریفی زمیدانی

یا حسین تاسوعایت نزدیک است و ما زیر علمت سینه خواهیم زد. توانمان ده که نامت را به جان و به بلندای هَل مِن ناصرت فریاد بزنیم… یا حسین!

یا حسین، ما گرفتاریم. بر ما روا نباشد طرح جر خوردگی اقتصادی، بر ما روا نیست که هر قدر سوال کنیم، آن هم با سکوت و آرامش که جسارتا این ۶۳ درصد که می فرمایید کو؟! و هیچ کس جواب ندهد. بر ما روا مدار که در این روزهای محرمت زیر لب به شکوه بگوییم «نذر ما رو دزدیدن/ دارن باهاش پز می دن» یا حسین.

یا حسین، سالار آزادگان، ما دوست تر داریم تو را همچون تمام این سال ها به نام زیبایت صدا بزنیم. تو البته سیدالشهدایی، تو البته اباعبداللهی اما این که می بینیم دیوارهای کوچه ها ای سیدالشهدا، ای اباعبدالله، از «یا حسین» خالیست، دلتنگمان می کند. هرچند که بر تمام پارچه ها بنویسند یا سیدالشهدا، یا اباعبدالله …، و هرچند که دلداده سید شهیدان باشیم و محزون ماتم اباعبدالله.

یا حسین ما تو را دوست داریم. ما این روزها را که نام تو در خیابان ها پیچیده و می پیچد دوست داریم. ما نذری تو را دوست داریم. ما تکایای تو را دوست داریم … ما باتوم را دوست نداریم. ما اگر کسی دلخور نمی شود، گاز اشک آور را هم دوست نداریم و اگر جسارت محسوب نکنند از گاز فلفل هم بدمان می آید!

یا حسین، این روزها هر کس برای خودش از ته دل، چیزی می خواهد. این سطرهای آخر را به جِد و به جان از تو می خواهم:

یا حسین ما مردم را یاری کن، ما مردم را یاری کن، ما مردم را یاری کن. یا حسین، ما طنز نویس ها را از نظر دور مدار. منِ روزنامه نویس را هم و همه دوستانم را و همکارانم را که این روزها با این محمدعلی توقیف، روزهایشان شب می شود مدام. یا حسین طنز نوشتن سخت شده. نوشتن هر سطرش سخت شده. نوشتن هز واژه اش سخت شده. ما را دریاب. دست های بی پناهی مان را بگیر.

یا حسین، پسرکم یک بار وقتی همراه مادرش بوده و دوستان در خیابان داشته اند امنیت را به شدت برقرار می کرده اند، خیلی نگران شده بود. او مدتی است از من در مورد برقراری امنیت سوال هایی می پرسد. او تنها چهار سال و نیم دارد. نه من و نه مادرش جوابی که خیالش را راحت کند نداریم. از تو می خواهم خیال پسرکم را و خیال همه ملت ایران را راحت کنی! یا حسین، به قورمه سبزی های من برکت بده که قورمه سبزی تا همیشه رنگش سبز است یا حسین.

بدیهی است آنگاه که دست یازیدن به قدرت، ارزش چنین ددمنشی را داشته باشد، حفظ قدرت که غالبا با خون دل به دست آمده، ارزش انجام اموری فراتر را نیز داراست.

آنهایی که قدرت را در دست دارند، همه چیز را در دست دارند. مقام، مکنت، شوکت، ثروت، احترام و …. این برخورداری در جهان سوم بسیار افزون تر است. کشورهای جهان سوم اغلب دارای نظام های سیاسی غیردموکراتیک یا استبدادی هستند که به سبب سرکوب رسانه های آزاد و مستقل از جانب دولت، امکان هیچگونه نظارتی از جانب روزنامه نگاران و خبرنگاران بر “هسته قدرت” در آنها وجود ندارد.

از سوی دیگر قدرت به سبب ذات خود این قابلیت را به بهترین شکل دارد که صاحبانش را به ورطه فساد بکشاند و این تنها نظارت نهادهای مدنی است که می تواند مانع این انحراف شود.

در چنین فضایی است که آیت الله حسینعلی منتظری را می توان یک نمونه و حتی استثنا در میان سیاستمداران برجسته ایران در یکصد سال اخیر برشمرد. روحانی بلندپایه ای که باارزش ترین و با “قدرت” ترین مقام موجود در جمهوری اسلامی را فدای دفاع از حقوق مخالفان سیاسی و عقیدتی سیستم کرد و تا پایان عمر به سبب پایمردی بر عقایدش در رنج و سختی زیست.

آزمونی که آیت الله منتظری آن را با نمره قبولی پشت سر گذارد، آزمونی دشوار بود که تجربه ۳۰ سال اخیر ثابت کرده حتی گذر از آن امر آسانی نیست. آیت الله حسینعلی منتظری در زمره روحانیونی بود که هرچه بیشتر دیکته نوشت کمتر مرتکب خطا شد. با درگذشت او جنبش اصلاح طلبی ایران، یکی از بزرگترین و موثرترین حامیان خود را از دست داد.

پدر مرا ببخش که قدرت را ندانستم.

پدر مرا ببخش که در سالهای سختی که علیه رژیم ستم شاهی‌ مبارزه می‌‌کردی ترا یاری نکردم زیرا ابلهانه می‌‌پنداشتم، حکومتی که مجهزترین ارتش خاور میانه را دارد با فریاد چند روحانی ساقط نخواهد شد – حتما به یاد می‌‌آوری که حتی تا چند ماه مانده به پیروزی انقلاب، تعداد روحانیونی که مخالف شاه بودند، تا چه حد اندک بود- شاید هم از ترس چنین می‌‌اندیشیدم و می‌‌خواستم بی‌ تفاوتی خود را توجیه کنم.

پدر مرا ببخش، زمانی‌ که پس از تحمل سالها زندان و شکنجه، آزاد شدی برای تبریک به دست بوست نیامدم زیرا که جاهل بودم. نمی‌‌دانستم در زندان تو تنها پناهگاه زندانیان بودی. نمی‌‌دانستم چه نقش مهمی‌ در نزدیک ساختن گروههای مسلمان مبارز و چپ انقلابی‌ داشتی.

پدر مرا ببخش، زمانی‌ که همراه آیت الله خمینی به تهران آمدی و مهمترین مشاور سیاسی رهبر انقلاب بودی، درایت و تیزهوشی ترا نادیده گرفتم و معنای سخنانت را نمی‌‌فهمیدم.

پدر مرا ببخش، هنگامی که در آذر ماه ۱۳۶۴ طبق تصمیم مجلس خبرگان رهبری، به عنوان جانشین امام خمینی و رهبر آینده ایران انتخاب شدی، برای تبریک نزدت نیامدم زیرا می‌‌پنداشتم که دین را به دنیا فروخته ای. بیشتر دوست داشتم ترا مجاهد و مبارز ببینم تا حاکم.

پدر مرا ببخش، در سالهای ۶۶ و ۶۷ که به کشتار زندانیان سیاسی اعتراض کردی و انتقادات خود را به عملکرد غلط حکومت علنا بیان کردی، هر چند سخنانت را شنیدم، اما واکنشی در خور نشان ندادم.

پدر مرا ببخش، سالها در حبس خانگی بودی ولی‌ به علت سکوت مرگباری که ایران را فرا گرفته بود و خفقانی که گلوی ما را می‌‌فشرد، مظلومیت ات را فریاد نزدم و ستمگران را رسوا نکردم.

پدر حلالم کن، که هر گاه از پاسخ در می‌‌ماندم، از خرمن دانش تو توشه بر می‌‌گرفتم، حتی در آخرین روز عمر پر عزتت نیز از تو استفتأ کردم.

ترا پدر می‌‌خوانم، زیرا حمایت از زندانیان سیاسی را از تو فرا گرفتم که بخاطر آنان از کلیه مناصب دولتی و حتی رهبری حکومت جمهوری اسلامی ایران چشم پوشیدی – ترا پدر می‌‌خوانم زیرا از تو آموختم چگونه از مظلوم دفاع کنم بدون آن‌ که علیه ظالم دست به خشونت زنم – از تو یاد گرفتم که سکوت مظلوم یاری رساندن به ظالم است و نباید که ساکت بنشینیم – پدر فراوان از تو آموختم، هر چند که رسم شاگردی و فرزندی را به جا نیاوردم.

تو پدر “حقوق بشر” در ایران هستی‌ و میلیون‌ها چون من فرزند و مرید داری. نیازی هم به قدر دانی‌ و سپاس ما نداری. اما همه ما در حق تو کوتاهی کردیم و مقصریم.

پدر ما را ببخش که تو بزرگواری. پدر کوتاهی فرزندانت را تاریخ جبران خواهد کرد. تاریخ در مورد ستمی که بر تو رفت و آزاده گی تو کتاب‌ها خواهد نوشت. تو در یادها زنده هستی‌ تا عدالت و انسانیت زنده است.

یکی‌ از میلیون‌ها مرید و شاگردت
شیرین عبادی

از کودکی تا نوجوانی، از جوانی تا میان‌سالی، از پیری تا پس از مرگ. و بالاتر از کلمه، مردی بود که شیفتة تصویر بود و نقاشی.

مهدی سحابی کسی است که حق زیادی بر ادبیات داستانی کشور ما دارد. او با تسلطی که به زبان‌های انگلیسی و ایتالیایی و فرانسوی داشت توانست آثار خوب و متفاوتی را از ادبیات جهان به فارسی ترجمه و ایرانی‌ها را در لذت بردن از این کتاب‌ها شریک کند.

«دیوید کاپرفیلد» چارلز دیکنز، «بارون درخت‌نشین» ایتالو کالوینو، «انقلاب مکزیک» ماریو دمیکلی، «مرگ وزیرمختار» الکساندر گریبایدوف، «دانه زیر برف» اینیاتسیو سیلونه، «در جست‌وجوی زمان از دست رفته» مارسل پروست، «همه می‌میرند» سیمون دوبووار، «تربیت احساسات» گوستاو فلوبر و «سرخ و سیاه» استاندال از جمله آثاری هستند که در کارنامه‌ ترجمه‌ سحابی به ثبت رسیده‌اند.

بخشی از کارنامه حرفه ای سحابی را روزنامه نگاری به خود اختصاص داده است. او ابتدا به عنوان مترجم وارد مطبوعات شد و سپس حوزه هایی مثل نقد سینمایی ، گزارش و … را نیز تجربه کرد.

سحابی اهل نوشتن هم بود. رمان‌های «ناگهان سیلاب» و «پیچک کاغذی» به همراه مجموعه‌ داستان «خیابان مارگوتا شماره‌ ۱۱۰» از جمله‌ آنها هستند. از آثارنقاشی او چند نمایشگاه در ایران و کشورهای دیگر برگزار شده است.
از سایت فرهاد حسن زاده

۱- آدم گاهی وقت ها از بعضی ها که می
خواهد بنویسد، نمی داند چه باید بگوید. یعنی می دانی و نمی دانی. سهل وممتنع است
لعنتی. به خودت هی می زنی که باید نوشت و دست به قلم نمی رود – یا می رود و در یک
نقطه خیره می ماند به سفیدی بی انتهایی که ملتمسانه به قلم می نگرد. آن قدر ایده
داری و آن قدر با خودت کلنجار می روی تا متنی بنویسی که هم احساسی باشد و هم
اصل مطلب را بیان کند و هم
“سوژه” را به مخاطب بشناساند… بعد آن قدر در فکرو خیال فرو می روی که
نمی دانی اوقاتت چگونه می گذرد؛ از رویا بیرون می آیی و باز هم همان قلم است در
دستانت و سفیدی بی انتهایی که…

۲-
“سیدکوهزاد اسماعیلی طاهرگورابی” – این کامل نوشتن اسم سفارش اکید و
موکد خودش است همیشه- از آن “سوژه”هایی است که نمی دانی چه بنویسی، به
خصوص وقتی که بهانه نوشتنت دستگیری او باشد . چرا باید “سیدکوهزاد اسماعیلی
طاهرگورابی” بازداشت شود: کوهزادی که هنوز
مرتضی مطهری را “شهید” می نامد – در جمع های خصوصی – سخت پای بند به
اصول و معتقدات مذهبی خویش است، با سکولاریسم – به تعبیر دکتر سروش – “ستیزه
جو” میانه ای ندارد، از اسراییل انتقاد می کند و از گروه های فلسطینی دفاع و
…

۳-
از کوهزاد خاطره زیاد دارم: خاطرات خوب و بد، خاطرات تلخ و شیرین. رابطه ما هم مثل
رابطه هر دو انسانی دست خوش تغییرات زیادی شده است، اما از همین کوهزاد، دو دو
تصویر دارم که هیچ گاه رهایم نکرد:

پاتوق
ما – بعضی از دوستان – کتاب فروشی ای بود در شهرداری، مرکز شهر رشت، به نام
“فردوسی”. کتاب می گرفتیم و می خواندیم و بحث می کردیم و … اگر الان
چیزی می دانم، همه را مدیون همان سال ها هستم. صاحب این کتاب فروشی، مردی است جا
افتاده با نام “یوسف زاهد” و کتاب فروشی دنج اش سال ها پناهگاه و کتاب
خانه و تسکین دهنده دردهای ما بود.

الغرض،
کوهزاد را اول بار در آن جا دیدم. به گمان اواخر سال ۸۳ یا اوایل سال ۸۴ بود. با
بحث هایی که در همان جا می کردیم، با هم آشنا شدیم. خانه های پدری مان نیز چندان
فاصله ای با هم نداشت و بسیار پیش آمد که با هم راه خانه را در پیش بگیریم و در
مسیر از همه چیز سخن بگوییم: کتاب و اوضاع سیاسی و دین و سروش و طباطبایی و
اسراییل و مطهری و شریعتی و … آن چه اما همیشه برایم هم عجیب بود و هم جالب،
آرامش باورنکردنی ای بود که کوهزاد داشت. آرامش و خونسردی که بی اغراق می توانم
بگویم تاکنون در کسی ندیده ام. گاهی در ذهنم – و هنوزهم – او را با عرفای بزرگ
قیاس میکردم – و می کنم -. گاهی هم حس می کردم این مصرع را برای کوهزاد گفته اند
که:”رسد آدمی به جایی که به جز خدا نبیند…” احتمالا مظهر عارف کامل در
دنیای امروز بود.

- الان که اینها را می نویسم یاد همه آن خاطرات افتادم و آن روزها و آن بحث ها
و کوهزادی که همیشه در ماشین اش نواری داشت از شجریان و یا ناظری و در بهترین حالت
از سهیل نفیسی و من چقدر عذابش می دادم و گاهی با شوخی و طعنه می گفتم که کوهزاد!
تو صد سالی دیتر به دنیا آمدی. باید حدود ۱۸ – ۱۷ سال پیش از مشروطه به دنیا می
آمدی. و الان فکر می کنم این برایش ابدا طعنه نبود،برای کوهزادی که هنوز به آرمان
های مشروطه وفادار است و به میرزا عشق می ورزد. لعنت بر خاطرات که هم ذهن را مشوش
می کند و هم قلم را منحرف -

روزی
از روزهای سرد زمستان با یوسف زاهد در “چهارراه میکاییل” بودیم. یوسف
زاهد در به در مکانی بود برای پهن کردن کتاب هایش و من حریصانه تیترهای روزنامه ها
ومجلات را می بلعیدم. ناگهان احساس کردم یوسف زاهد به من اشاره می کند. دیدم فردی
با حدود ۱۸۵ سانتی متر قد و وزنی معادل ۹۰ کیلو، با موهای بلند وپریشان، ریش
انبوه، اورکت، شالی بلند وکلاهی بر سر و انبوهی کتاب و کاغذ در دستش، متفکرانه و
آرام ، در حالی که سرش پایین بود از کنار ما رد شد،بی آنکه حتی ما را ببنید، شادی
حدود دو دقیقه هر دو به او خیره شدیم، اما هر چه اصرار در نگاه بود از ما، انکار
بود از کوهزاد. و از آن روز بیشتر به او علاقه پیدا کردم. به س.ا.کوهزاد[۱] که بی
اعتنا به جهان و آن چه پیرامونش می گذرد، غرق در تفکرات خویش است. بگو کارخانه
انسان سازی

۴-
اسفند ۸۵ بود و اوضاع به گونه ای دیگر. سازمان ادوار در گیلان تشکیل شده بود و من
وکوهزاد هم از اعضای شورای مرکزی. پنج شنبه روزی بود، سوم اسفند و دو روز بود که
محمود احمدی نژاد برای انجام اولین سفر استانی اش در رشت بود. ساعت حدود ۵ عصر بود
که شخصی به دفترمان آمد با حکم بازداشت. به بازداشت گاه وزارت اطلاعات رفتیم و
بازجویی ها آغاز شد. من و کوهزاد و بابک بازداشت شدگان بودیم و قومی هم نگران حال
ما و ترسان سرنوشت خویش. قهارترین سیگاری جمع من بودم که آن زمان لااقل روزی دو
پاکت سیگار می کشیدم. کوهزاد که از سیگار به دور بود و بابک هم اهل تفنن بود
بیشتر.

جمعه
بعد از ظهر بود که مرا خواستند. تصور کردم باز هم قرار بر بازجویی است. گفتم که
تازه از بازجویی برگشته ام. نگهبان گفت لباس بپوش و بیا بیرون. رفتم. مرا سوار
همان ماشینی کردند که با بابک و کوهزاد از دفتر به بازداشت گاه آورده بودمان. می
رفتیم برای تفهیم اتهام. در ماشین یکدیگر را دیدیم و در آغوش کشیدیم. غم زندانی
بودن برای مدتی کوتاه از دلمان رخت بست. ماموری که ما را بازداشت کرده بود،
همراهمان بود. سیگاری تعارف کرد. من حریصانه سیگاری برداشتم بعد از حدود یک روز
سیگار نکشیدن. بابک هم و… و کوهزاد هم. من و بابک خیره به هم نگاه کردیم و با
تعجب به کوهزاد که تو چطور سیگاری هستی و
بعد از حدود دوسال هنوز این موضوع را لو ندادی. با همان حرکات معروف دستش
ما را دعوت به آرامش کرد.

به
دادسرا رفتیم و تفهیم اتهام شدیم و قرار بازداشت هم برایمان صادر شد. کوهزاد و
بابک بعد از ۴ روز از زندان آزاد شدند و من بعد از دو هفته. بعد از آن هم در
دادگاه ۱۶ ماه حکم حبس تعزیری برای من صادر شد و ۴ ماه برای بابک وکوهزاد. حکمی که
امروز گریبان کوهزاد را گرفته است.

باری،
می گفتم که از دادسررا آمدیم بیرون و رفتیم به سمت ماشین تا بار دیگر به بازداشت
گاه برگردیم که اکنون برای ما “مقصد” بود. در ماشین بود که کوهزاد،
سیگاری را که گرفته بود به دست من داد و چیزی گفت در این مضمون که تو زیاد سیگار می کشی، سیگار هم که
نداری، این برای تو! اشک در چشمانم حلقه زد، همان طور که اکنون زده برای بزرگی این
پسر…

۵-
کوهزاد بامداد ۱۳ آبان بازداشت شد. ظهر یک شنبه ۲۴ آبان آزاد شد و صبح دو شنبه ۲۵
آبان برا یاجرای ۴ ماه حکم به زندان لاکان رفت. تاکنون زندان رفتن خیلی از دوستانم
را دیده ام، اما زندان رفتن کوهزاد حس دیگری داشت: حس غریبی که تاکنون تجربه اش
نکرده بود. از روزی که در زندان کوهزاد را هم دیدم، این حس بیشتر شد: لعنت فرستادم
به خودم و دنیای سیاست که چرا باعث شد دوسالی رابطه مان کدرشود و لعنت می فرستم بر
خوم که کاری از دستم بر نمی آید و لعنت می
فرستم بر خودم باز…

۱-
امضایی که کوهزاد در پای مطالبش در وبلاگ شخصی اش، تاسیان، می گذاشت به آدرس:

http://koohzad.blogfa.com

راستش اول می خواستم به جای نامه نوشتن، دعا کنم. بعد دیدم مشکل پیدا می کند! دعاها را اخیرا باید با مسئولین ذی ربط هماهنگ کرد اما چون مکان یا مرجع خاصی از طریق رسانه های عمومی اعلام نشده بود، به نتیجه نرسیدیم. بعد گفتم خوب ایرادی ندارد، اول به محضرت دعا می کنم بعد زنگ می زنم ۱۱۰ بیایند مرا بگیرند. یا اصلا دعایم که تمام شد می روم کلانتری محل، خودم را معرفی می کنم! تازه جو مرا گرفته بود می خواستم مسئولیت یکی دو دعا را به عهده بگیرم… اما بعد گفتم چه کاریست. به جای دعا، نامه می نویسم خدمت شما و نوشتم و شد این:

سلام آقا جان. حال ما خوب است. هیچ مشکلی نیست. به هیچ مسئله ای هم اعتراض نداریم! فقط یک مقدار آنفلانزا مردم را نگران کرده بود که آن هم چندان همه گیر نشد و دیگر همه در عیش و خوشی به سرمی برند. البته این «همه» که می گویم شامل ما روزنامه نگارها نمی شود. شامل دانشجوها نمی شود. شامل مردمی که این روزها بیشتر از خط فارسی به خط فقر چیز می نویسند نمی شود. شامل … شامل عبدالله مومنی یا احمد زیدآبادی یا محبوبه حقیقی و … نمی شود. آقا جان حال ما خوب است. هیچ مشکل یا اعتراضی نداریم! اصلا نمی خواهیم بیاییم مزاحمت بشویم. سرمان را بچسبانیم به پولاد پنجره ات و بگوییم چرا تمام ماشین های خطی تهران، رفت و برگشت کار می کنند اما خطی های اوین فقط رفت دارند؟! البته خدا خیرشان بدهد کرایه نمی گیرند!

آقا جان حال ما خوب است. با طرح جر خوردگی اقتصادی (هدفمند کردن یارانه های سابق!) حال ما خوب است. با بسته شدن روزنامه ها حال ما خوب است. با ممنوع الخروج شدن آدم های جورواجور حال ما خوب است. با بازداشت شدن وسط دعای کمیل حال ما خو است. با چندین ماه بلاتکلیفی در زندان حال ما خوب است. آقا جان حال ما را بگیر!

آقا جان جسارتا نمی دانم شما این روزنامه های طرفدار احمدی نژاد (رئیس دولت بعد از نهم) را می خوانی یا نه. اگر می خوانی به ما بگو اینها اخبار مربوط به کدام کشور را دارند چاپ می کنند، ما را هم ببرند آنجا قربانت بشوم!

یا امام رضا (ع)، یا ضامن آهو، فکر کن ما هم آهویت. اصلا ما گاوت! به قول آن فیلم مهرجویی «به داد گاوت برس. می خوان گاوتو بندازن تو چاه. می خوان گاوتو بکشن. به داد گاوت برس»

آقا جان، تا این یکی جرم نشده بیاییم وضو بگیریم دو رکعت نماز حاجت بخوانیم و بگوییم نه اینکه دست ما را بگیر، که همیشه گرفته ای، دست ما را ول نکن.

ای امام ریب و تنها، تو بهتر از همه می دانی تنهایی چقدر سخت است.عده ای معلوم الحال که هی زرپ زرپ ماهیت آمریکایی شان را آشکار می کنند هم معتقدند ۱۲۰ روز در انفرادی بودن شاید یک کمی احتمالا احیانا سخت باشد! می دانم که فراموششان نمی کنی. می دانم که فراموشمان نمی کنی.

راستی آقا جان روده درازی کردم یادم رفت بگویم تولدت مبارک! می خواستیم کیک بخریم بیاییم خدمتت. به دوستان سپردیم اما آنها کیک خریدند رفتند پشت در اوین! تقصیر خودشان نیست این دیگر عادت شده!

آقا جان حال ما خوب است. در مملکتی که تو هستی حتی اگر حال ما خوب نباشد بالاخره روزی خواهد آمد که خوب شود! آقا جان، امام رضا (ع) جان، ای عزیز فاطمه (س)، حول حالنا الی احسن الحال.

قربانت: ابراهیم رها ۸۸/۸/۸

فردا روز دیگری است سیزده آبان است همان روز دانش آموز که از برنامه های بی مزه مدرسه به سطوح می آمدیم و گاه زود تعطیل میشدیم و ذوق میکردیم !اما این روز ها همه چیز معنی و کاربرد دیگری پیدا کرده است !

وچون همیشه سعی میکنم با صداقت و شوق از دلم گفته ام باز هم خواهم گفت :این روز ها اعتقاد دارم که نباید این همه شور و انرژی را به خیابان ها کشاندو در بازی مغلوبه گاه نباید وارد شد و باز خون های برادر ها و خواهر ها را پاک کرد و باز مادرها را دل به شیشه سپرد و چشم به در و …

من واقعا به حرف دوستی دارم فکر میکنم :بر سر گور کدام مرده چنین سخت گریسته ایم ؟ به کجا چنین شتابان ؟

شاید هم من خسته ام و نا امیدم از این رویارویی که حاصلی جز خونی دوباره نخواهد داشت ..

خصایل انسانی همین گونه اند دیگر گاه حتی کور رنگی میگیری !

خب آدمی دیگر نه ؟ و نه فرشته …..

و بی شک آدم بودن سخت تر از فرشته بودن است ..