۱)
با این بهارها رایحه ای نیست
تا وقت هست
ویترین مغازه ها را به جاسمین هدیه کنیم

۲)
بهار تویی
وقتی همه ی گل های جهان
نمی از تو را آه می کشند
تا شکوفه هایشان
به تبسمی بشکوفند

۳)
بهار تویی
که زمین را می شناسی
وقتی که اولین برگ ها
تن پوش می شوند درختان لخت را
دوست دارم زنبوری باشم
که عسل را می فهمد
در جشن تولد گل
در میلادهای مکرر بهارانی
بارانی

۴)
بهار تویی
وقتی که پای در گل ماندیم
و دل ها تکانده شد از عشق
حالا تکان جهانی هم
تکان مان نمی دهد
- چند ریشتر؟
- هرچه باشد.

۵)
شعری سبزم سبز
برای علفی که هرگز نرست
تا دندان علفچر بزی باشد
در کوهستانی
گم کرده معبر

فرشاد قربانپور : وقتی قرار باشد ما به این سوال پاسخ دهیم که ایرانی بودن یعنی چه؟ به دنبال جواب هایی هستیم تا توجیه جالب و کاملی برای این مساله باشد.
اما هر جوابی جز جوابی که ریشه در تاریخ و فرهنگ و زبان داشته باشد بی شک در همان ابتدا نا رسا و کوته فکرانه خواهد بود.
دیر سالی نیست که هزاران هزار نامداری مرده اند که امروزه نامی از آنان نیست. اما فردوسی هنوز از پس قرون رخ می نماید.چرا؟
پاسخ معلوم است. او ریشه در تاریخ دارد. او اصلا خود ریشه است. مثل نوروز ما.
اکنون سال جدید فرا رسیده است. در ورای افسانه شکست دادن دیو ها و پیروزی جمشید،تشخیص اینکه در این روز و این ساعت و دقیقه و ثانیه سال پار پایان یافته و امسال می رسد از آن کارهایی است که تنها از ما ایرانی ها بر می آید.
به نظرم نوروز ایرانی نه تنها یک نماد،بلکه یک پیام هم هست. ما تنها ملتی هستیم که نوروزمان را حتی با ثانیه تنظیم می کنیم. چنین دقتی را در هیچ کار دیگرمان نمی توان سراغ گرفت. اگر همه کارهای دیگرمان نیز همچون نوروز چنین دقیق و حساب شده بود، به حتم همه آنها هم ماندگار خواهند ماند. همچون نوروز.
به نظرم ما باید تجیدی نظر کلی در تمام کارهایمان داشته باشیم.این نو شدن دقیق باید برای ما این پیام را داشته باشد که ما ایرانی هستیم. پس باید ایرانی فکر کنیم. این یعنی شناختن ایران.
ایران ما آزاد بود. به امید داشتن ایرانی آزاد.
شعر زیر که سروده علیرضا میبدی هست را به همین مناسبت تقدیم می کنم به همه ایرانیان.

نوروز  ماندگار است تا یک جوانه باقی است

باقی است جمع جانان تا این یگانه باقی است

بار دگر  بریدند  نا ی  و   نواش  اما!

این ساز می نوازد تا یک ترانه باقی است

سینه  به  سینه گفتند  کوتاه  تا  شود شب

کوتاه می شود شب وقتی فسانه باقی است

عید است و نامه دارم از من رسان سلامی

بشتاب  ای کبوتر   تا آشیانه  باقی    است

گم  کردمش نشانیش یک کوچه   تا جوانی

پیداش  کن  پرنده تا  این نشانه   باقی  است

می    چینمت   دوباره از  آسمان   کرمان

پرواز  کن  ستاره  تا  بام  خانه   باقی  است

نور   نگاه   کوروش  بر     بردگان        بابل

بعد  از هزارها  سال  در هگمتانه   باقی   است

زیباست  حرف  باران   در کوچه های   تبریز

آواز مولوی   هست  تا  یک چغانه   باقی است

دود  اجاق   وصلی کو   در   سفر  بر افراشت

بعد از هزار  منزل   در بلخ  و بانه  باقی است

در  حیرتم  که  بعد از کشتار عشق اینک

در زیر سقف تاریخ عطر زنانه باقی است

تازی و کینه توزی جهل و سیاه روزی

نفرین بر آنکه عدلش با تازیانه باقی است

عصر    دگر    برآید   این  نیز  هم   سرآید

گر نیستت یقینی حدس  و   گمانه  باقی است

یغمائیان    ربودند     محصول     عمر  ما  را

بشتاب   و کشت میکن تا چند  دانه   باقی است

افراط    کرد  و     تفریط  این   ساربان   گمراه

ای   کاروان سفر  خوش   راه میانه   باقی است

هوشنگ عباسی- پژوهشگر فرهنگ گیلان
نوروز جشن شادمانی و آیین باستانی، نماد دوستی و مهرورزی مردم ایران است. جشن رستاخیز و نوزایی طبیعت و روح جهان است.
مراسم استقبال از نوروز در گیلان آن چنان متنوع و گوناگون است که بحث مفصل و جداگانه ای می طلبد.
پیشواز از نوروز از دهه‌ی دوم ماه اسفند آغاز می گردد،‌ مراسم پیشواز از نوروز در گذشته رنگ بومی و محلی ویژه ای داشت، اما به دلیل رشد تکنولوژی، رسانه های عمومی و بی توجه ای به آیین های بومی در این سال ها رنگ خود را از دست داده و بسیاری از این مراسم به فراموشی سپرده شده است. نوروزی خوانی،‌عروسه گوله،‌ شال تا وادانی، بره دگنی و… نمونه هایی از مراسم دیرینه بوده که امروزه به ندرت اجرا و برگزار می شوند.
نوروزنامه خوانی:
نوروزخوانان افرادی خوش صدا و هنرمند بودند که با صدا و آوای بهاری به استقبال نوروز و بهار می رفتند و در اصل پیک بهاری بودند،‌ نوروزخوانان معمولاً دو تا سه نفر بودند که محله به محله و خانه به خانه رهسپار می شدند و با خواندن اشعار بهاری مردم را خوشحال می ساختند و هدایای نقدی یا جنسی از مردم می گرفتند، زمان نوروزخوانی نیمه‌ی دوم اسفند تا فرا رسیدن نوروز بود و معمولاً غروب هنگام در محله ها و آبادی ها به اجرای مراسم نوروز خوانی می پرداختند.
آینه تاودانی (آیینه انداختن):
آینه تاودانی از مراسم پیش از نوروز است. با نزدیک شدن نوروز چند تن از جوانان در پی تهیه‌ی آیینه، گل بنفشه و پامچال و شاخه های کوتاه شمشاد (کیش) برآمده و آیینه ای درو و مستطیل شکل را با گل ها مزین می سازند که کوتاه و بلند نباشد، پس آن را به ریسمان بلند وصل کرده، شب بعد از خوردن شام به در خانه‌ی هم محلی ها رفته،‌ آیینه را به داخل اتاق همسایگان می اندازند،‌ فردی از اعضای خانه متوجه‌ی حضور آنان شده و به صاحب آیینه سکه و تخم مرغ و مقداری حلوا هدیه می دهد.
در منطقه رودبار بره ای را تزیین کرده و به داخل خانه می انداختند،‌این رسم به بره دگنی معروف است.
کول کوله چهارشنبه:
در غروب آخرین روز چهارشنبه سال مراسم کول کوله چهارشنبه (چهارشنبه سوری) برگزار می شود. معمولاً در غروب آخرین چهارشنبه‌ی سال سه یا پنج و یا هفت کپه‌ی آتش از کاه یا ساقه‌ی خشکیده‌ی برنج می افروزند و از روی آن می پرند و شعر “کول کوله چهارشنبه” را می خوانند:
” کول کوله چهارشنبه
فردا پن شنبه
به حق پن شنبه
نکبت بشه، دولت بایه”
یا می خوانند:
“می زردی تی شین- تی سرخی می شین”
خانه تکانی “ویچین واچین”:
خانه تکانی با تمیز کردن و تزیین پوشش دیوارها و کف اتاق خانه ها شروع می شد. در گذشته که خانه ها از مصالح بومی مثل: گل، چوب و… ساخته شده بود،‌در اسفند ماه زنان هر خانواده با تهیه‌ی گل رس کف و دیوارها را تعمیر و بازسازی کرده و روی دیوارها نقش می انداختند. در سال های اخیر نقاشی می کنند.
تهیه پوشاک و آراسته شدن و خرید کالاهای تازه نیز معمولاً در ایان نوروز صورت می گرفت.
سفره‌ی نوروزی:
در ایام نوروز انواع نان ها (نان برنجی،‌کشتا، گندمین، نان لاکو و…)،‌ انواع حلواها، ( دسنگاسین، کلاچی میان پور- عسلی حلوا- تبجه تانی- دنگی- خرش حلوا- پلادانه حلوا- دنده کو و…)، انواع تنقلات (برنج سرخ کرده و…) و انواع خورش های محلی سفره‌ی نوروزی را مزین می سازند. در سفره‌ی هفت سین تخم مرغ های رنگی و سبزه و آینه و برگ شمشاد می گذارند.
در ایام نوروز انواع بازی ها از جمله مرغانه جنگ رایج است. این سرگرمی و بازی نوروز در میان همه‌ی گروه های سنی و جنسی و طبقات اجتماعی از گذشته های دور معمول بوده است و جذاب ترین و پرطرفدارترین سرگرمی در میان بزرگسالان و کودکان است.
سیزده بدر:
مردم گیلان در روز سیزده بدر انواع خوراکی ها از قبیل: سرکه و کاهو و آجیل و… مصرف می کنند. “کاهو سرکه” یکی از غذاهای مصرفی روز سیزده بدر است. هم چنین مردم گیلان در این روز مطلقاً کار نمی کنند، حتی کشاورزان نیز در این روز کشت و ورز را کنار می نهند، چون باور دارند اگر در این روز به کشت و کار بپردازند، خوست دامن آنان را خواهد گرفت.
دختران به کنار رودخانه رفته، سبزه گره می زنند و هفت سنگ در رودخانه می اندازند و نیت می کنند که به آرزوهای خود برسند،‌ البته هرکس به شیوه و سنتی که به آن باور دارد سعی می کند سیزدهمین روز نوروز را سپری کند. پایکوبی و جشن و آواز افراد خانواده و بستگان در گوشه ای از طبیعت از جمله‌ی این مراسم است.
مراسم سیزده بدر تا پایان روز سیزده ادامه دارد و ایام نوروز پس از آن به پایان می رسد و زندگی شکل عادی می یابد.

دکتر علیرضا نیکویی
برخی از مفاهیم، نام ها و نمادها؛ چه به اعتبار ریشه و خاستگاه، چه به اعتبار جریان تحول و بارگیری معنایی- مفهومی و چه از حیث داد و ستد با مفاهیم دیگر حوزه ها و فرهنگ ها، پیوسته نقش بنیادی و کانونی در شبکه ای از مفاهیم قرار می گیرند و همین جمع آمدن و فشرده شدن نشانه ها، نمادها، ‌الگوها و ساختارهایی خرد و کلان حول محور این مفاهیم است که آنها را به دنیای وسیعی از امکان های تاویل، تبدیل می کند. به تعبیر دقیق “هانری کربن” آنجا که نظام های متوالی، بطور متقارن به همزیستی یا همسانی می رسند، زمینه تاویل فراهم می شود. اینگونه مفاهیم و نمادها چونان الماسی، سخت، فشرده، ‌متبلور، و بی بها می درخشند، گویی تمامی گرانباری ادوار و ازمنه را در خود جمع و فشرده کرده اند.
یکی از این نمادها و مفاهیم، نوروز یا جشن نوروز (نوک روز/ معرب آن نیروز) است. نوروز مفهوم بنیادی و کانونی شبکه پیچیده و گسترده‌ای از مفاهیم، نشانه ها، نمادها، الگوها، آیین ها و ادوار حیات انسانی است.
شادروان بهار، جشن نوروز، به حسب پدیدار شناسی اسطوره، در زمره آیین ها و اساطیر جهانشمول می داند. وی معتقد است که در این جشن، در زمره‌ی جشن های “باز زایی” است. همانگونه که در آسیای غربی دو عید رواج داشته است: عید آفرینش (اوایل پاییز) و عید باز زایی (اوایل بهار)، در ایران نیز، نوروز، عید بهاری و مهرگان، عید پاییزی بود و دوازده روز نخست بهار (فروردین) را می توان معادل و معرف دوازده ماه سال (۳۶۰ روز) می دانند و روز سیزده، نماینده پنج روز آخر سال (خمسه مسترقه/ کبیسه) که نشانه آشوب و بی نظمی (Chaos) کیهانی است.
بنا به گفته میرچا الیاده، اصولاً انسان های روزگاران دیرینه، درک خاصی از زمان داشتند و حوادث و رویدادهای زمان تقویمی- تاریخی (کرونولوژیک) را به زمان عظیم کیهانی- اسطوره ای ارجاع می دادند و زمان خرد و گاه شمارانه را به صورت های ازلی و نخست زمان بزرگ،‌ پیوند می دادند و این امر خود بر فرض اینهمانی (Identi Fication) بین جهان کبیر و جهان صغیر، زمان کیهانی و زمان تقویمی- تاریخی، استوار بود. از این رو گردش فصول،‌ حکایتی و روایتی بود از چرخه زمان و شکل گیری طرح عظیم خلقت و تصویر بهار (رستاخیر، رویش،‌ زایش، حرکت، برکت و…) تصویر مینیاتوری عالم برین و نهان در عالم فروردین و عیان است. از این منظر اسطوره سال نو و نوروز، اسطوره بازگشت جاودانه است.
همانگونه که گفته شد این امر “جشن سال نو در آیین های نوروزی” اختصاص به ایران نداشته است بلکه در یونان و روم، بابل، مصر و… با تفاوت هایی در نشانه ها، نمادها، الگوهای بومی، اقلیمی و اختلاف های روساختی و صوری در همه آنها وجود دارد. تامل در داستان پرسفونه (Persephone) ” دختر زئوس/ Zeus و دیمتر/ Demeter” که هادس (Hades) خدای جهان مردگان و عالم ارواح و زیر زمین، او را ربود و پس از آنکه پرسفونه، از غذای عالم مردگان (انار) خورد، بر او مقرر شد که زمستان (نیمی از سال) را در زیر زمین و بهار و تابستان (نیمی دیگر را) در روی زمین زندگی کند و مقارن شدن حیات روی زمینی او با رویش نباتات،‌ گیاهان، گرما، زندگی، نشاط و… شباهت های غروب آن با اسطوره دموزی/ تموز (بین النهرین) و همانندی آنها با روایت هایی از اسطوره سیاوش و ایشتار و آدونیس و… بخوبی حاکی از کهن الگویی (Archetype) است که مدام باز تولید و باز تفسیر می شود. این دنیای وسیع و عمیق از نشانه ها،‌ زمینه ساز تاویل و عبور نگاهی است که رویت ها و روایت های عرفا، حکما و شعرایی چون حافظ و مولوی را رقم می زند. در این مختصر، مجال پرداختن به این موضوع نیست، در حد اشاره ای کوتاه ابیاتی نقل می شود:
ذخیره ای بنه از رنگ و بوی فصل بهار
که می رسند زپی،‌ رهزنان بهمن و دی (حافظ)
بهار عمر خواه ای دل وگرنه این چمن هر سال
چو نسرین صد گل آرد بار و چون بلبل هزار آرد
تا کنون که در چمن آمد گل از عدم به وجود
بنفشه در قدم او نهاد سر به سجود
جهان چو خلد برین شد به دور سوسن و گل
ولی چه سود که در وی نه ممکن است خلود!

مهدی بازرگانی : بزرگی می گفت که عمر آدمی از لحظات تشکیل می شود نه از ماهها و سالها . آدمی که کم سال است فکر می کند که این خلایق چه عمر بلندی دارند . چهل سال ، پنجاه سال ، شصت سال . خیلی زیاد است ، مثل کتابهای درسی بزرگ زیست شناسی که کفر آدم را سر می آورد . بچه که بودم وقتی دزدکی به سروقت کتابهای خواهرم می رفتم تا با عکسهای عجیب و غریب داخلش حس کنجکاوی کودکانه ام را ارضا کنم ؛ غم بزرگی همیشه همراهم بود . به خودم می گفتم : واقعا من باید دوازده سال درس بخوانم . انگشتان دودستم را باز می کردم و با چشمانم می شمردم .یک ، دو ، سه تا ده . انگشتانم تمام می شد اما باز هم دوازده نمی شد . معلوم بود خیلی زیاد است .اصلا محاسبه کردنی نیست . تک تک روزها را تصور می کردم . درسهایی را که باید بخوانم و بعد به فکر می رفتم . حس غریبی بود ، بخصوص برای من که دوست داشتم هر چه سریعتر بزرگ شوم . آن وقتها عمر و سن و سال ، معنای عجیب و کسالت باری داشت .
اما اکنون ، که از درس و دانشگاه و قیل و قال روزهای گچ و دفتر و تکلیف و فرار از مدرسه فارغ شده ام ؛ آن دوازده سال همچون دوازده خاطره از جلوی چشمم می آید و به سرعت برق و باد می رود . با خودم می اندیشم من جا مانده ام از قافله بهارهای مکرر این سالها .با خودم می گویم ، غش کرده اند در این معامله باور کنید . آن مقداری که ما برای این سالهای طولانی فراموشی هزینه کرده ایم ، عیدی نگرفته ایم . باور کنید راست می گویم. ما مغبون بهارهای گذشته ایم .
بهارها آمده و رفته و ما بهوش نبوده ایم . خونها از این چرخ غفلت ساز زمانه بر کاسه دل ما ریخته و ما آگاه نبوده ایم . آگاه نبوده ایم از راز مهر و کیمیای عشق ، آگاه نبوده ایم از هستی و حضوردر آن و سر آخر آگاه نبوده ایم به حضور در این واقعه شور انگیز . آگاهی هدیه خوبی است اما ما نستانده ایم این هدیه ذی قیمت را .
ز نو بهار به رقص است ذره ذره خاک / تو نیز جزو زمینی در این بهار مخسب
ما به خانه مانده ایم و در مانه ایم . نه دیده ایم به دیده عبرت و نه خوانده ایم به چشم حیرت . به خانه اندرون مانده ایم تنها و از بهار ندیده حکایت کرده ایم . ندانسته ایم که بهار ندیده ، زمستان است . ندانسته ایم که درون خانه خزان و بهار یکرنگ است .و اینجا تنها آنان که تنشان تاب آزمودن این آب جان بخش را داشته باشد ، مرد بحری و مرد بهاری اند . چون برون آیی توانی همره جانان شدن . و چون صدای ابرها و رعدها و برقها بر آسمان و زمین ، طنین اندازد ؛ دانه های پنهان شده پیدا شوند و جرات رستخیز و قوت زایندگی یابند و اینگونه بوی بهار می پیچد در مشام طبیعت . به قول مولانا :
اندر آیید ای همه پروانه وار / اندر این بهره که دارد صد بهار
و بهار طبیعت چون با تن آدمی صلای سخن زند و هم صدا و هم نغمه او شود ، دگر همه فضله ها و پوست ها برود و جمله فضل و شادی ماند . سخن گفتن جان آدمی به کوک طبیعت یعنی همان آموختن و دیالوگ همیشگی داشتن با هستی یعنی همراز و همراه و یار حقیقی بودن.
جمله ذرات عالم در نهان / با تو می گویند روزان و شبان
ماسمیعیم و بصیریم و هشیم / با شما نامحرمان ما ناخوشیم
ای کاش قدر بهارهایی را که می رود می شناختیم . ای کاش درس می گرفتیم از غنچه هایی که باد و بوران و برف بنیان بر افکن دی را به امید خنکای نسیم روح پرور فروردین سپری می کنند . تا در هوای آزادی گیسو بیافشانند و به باربنشینند.تا ثابت کنند که اگرچه با یک گل بهار نمی شود ، اما با یک گل بهار آغاز که می شود .
ای کاش بیشتر از اینکه می گفتیم می شنیدیم . بیشتر از آنکه دوستدار دیده شدن بودیم ، می دیدیم . بیشتر از آنکه اراده فهماندن دیگران را بالاجبار در سر می پروراندیم ، عزم فهمیدن می کردیم . ای کاش با بهار غبار از خانه دل بر می گرفتیم و«بهار منتظر » را پشت پنجره نگاهها و فهم های کهنه خود گم نمی کردیم . ای کاش کمان نمی شکستیم و راست می نشستیم در کمان هستی . به قول صائب :
شکایتی که ز گردون کنند بی هنران / شکایتی است که تیر کج از کمان دارد
با همه سخنها به پیشواز بهار می رویم . از بهار یاد بگیریم . از درختان سرو ، آزادگی را ، از شاخه های افتاده بید مجنون فروتنی را ، از نخل کرم و بخشش بی منت را و از رود ، زلال بودن و جریان داشتن را . بیاموزیم از بهار آموختن را. بیاموزیم از بهار برخاستن را .

فرشته رضایی : حال و هوای شهر این روزها عوض شده.همه تند و تند دنبال خرید جنس یا کالایی هستند تا آخرین ساعات سال را مثل هر سال صرف خرید کنند.از وسایل شخصی و اجناس خانه گرفته تا لوازم غیرضروری.طبقه ی محروم چندان دل و دماغی برای بازدید از بازار شهر و حتی نگاه حسرت بار به شور و شوق عابرانی که بدون لحظه ای توقف در حال رفت و آمدند ندارد. طبقه ی متوسط جامعه هم به خرید کالاهایی خرد می پردازد.اما خریدهای بزرگ تری هم هست.
آنهایی که از هر لحاظ مرفه اند به فکرخرید خانه،ماشین، تعویض مبلمان خانه،تدارک سفرهای خارجی و… هستند.بازار از هر لحاظ برای خرید این طبقه آماده است.به نظر می رسد بازار نهایت سعی خود را می کند تا دل این قشر از جامعه را به دست بیاورد. پاساژها در انبوهی از رنگ و مدل غرق شده اند. رنگارنگ تر و پر زرق و برق تر برای فردی که حین خرید تنها به سلیقه اش فکر می کند نه قیمت اجناس.اتیکت ها اهمیتی ندارند.پس می شود هر چیزی را خرید.این لحظه شاید در طول سال بارها برای فرد مرفه تکرار شده.اما خب، خرید شب عید چیز دیگری است.حالا رنگ ها هم به کمک او آمده اند تا او جشن خود را تکمیل کند.اینکه برای لحظاتی فراموش کند در کدام نقطه ی جغرافیایی است.ساعت های قبل به چه چیز و دغدغه هایی می اندیشیده یا اصلا برای چه هی می خرد و می خرد.
در هر حال انگار بایدی وجود دارد تا او فقط خرید کند. همه ی اجناس و کالاها یک جور دهن کجی می کنند تا به او بفهمانند که فقط یک مصرف کننده ی صرف است.همه چیز در نهایت خودش هست.پشت ویترین ها این به اثبات رسیده.لباس های زیبا و الوان، گوشی های اپل و نوکیا سری ای ، تلویزیون های ال سی دی ، یخچال ساید بای ساید، گاز ماکروفر سخنگو، خودرو مگان،دوربین چندین مگاپیکسلی کانن با زوم ۱۰ برابر، فرش نقش برجسته ی ستاره ی کویر،مبل راحتی های شیک و بسیار نرم، ماشین لباس شویی بدون لرزش و ژله ی ظرفشویی گلی با قدرت پاک کنندگی بسیار زیاد.
این ها همه می خواهند نشان دهند که آخرین حد از آن چیزی که می خواسته اند باشند، هستند.تنها وظیفه ی شهروندان(درجه ی یک) انتخاب است.اما باز به سالی نکشیده همه ی این ها د مده می شوند. همانطور که چند سالی است که دیگر کسی دوربین دیجیتالی را یک پدیده نمی داند.این معادله کمی تا قسمتی خنده دار است.نه؟ اما همچنان ادامه دارد.همه ی این ها می خواهند بگویند در نهایت به دنبال یک چیز هستند.همه شان جمع شده اند تا به خریداران بگویند برای دستیابی به نهایت رفاه ساخته شده و مورد بهره برداری قرار می گیرند.اما به سالی نکشیده نسل های جدید این محصولات، محصولات قبلی را نقض می کنند.حالا شهروندان مانده اند که این ابزارآلات که گفته می شود صرفا برای رفاه او ساخته شده اند، چرا عمرو تاریخ مصرف شان این قدر محدود است.”رفاه” تبدیل به کالایی شده با تاریخ مصرف محدود که هر بار فربه تر از قبل می شود تا خریده شود.اما این رفاه چاق و چله هنوز هم نتوانسته خودش نفس راحتی بکشد.چون مدام در حال تغییر و تحول است.
خیابان ها پر از عابرانی است که هر کدام برای خرید شب عید به سویی می روند. بهانه ی همه آسایش و شادی است.هر کس به اندازه ی توان مالی خود سهمی از رفاه می برد. رنگ ها عجب بازی در پی گرفته اند.گویی آرام و قرار ندارند. آن ها به هر جان کندنی شده می خواهند دل بفریبند و اذهانی را گم کنند . دروغ سیزده سال نو قبل از عید در بازار جان می گیرد و احتمالا همان جا هم می میرد.این قانون بازار است.تا سال بعد و طرح و رنگ های دیگر…
تا آن موقع ۳۶۵ روز دیگر لازم است تا فراموش کنیم اصلا امسال برای چه خرید کرده ایم. با این فرضیه شاید راحت تر بتوان به خرید ماهی هایی پرداخت که ماهی فروش با پرستیژی خاص به ما می گوید ماهی هایش فقط قرمز نیستند. امسال به جز ماهی های تزیینی معمولی، چشم تلسکوپی و سه دم هم برای فروش دارد. آن هم در رنگ های سفید و طلایی!

بابک مهدیزاده : بهار آمد و باز ما بر سر سفره هفت سین دعاهایمان را زمزمه می کنیم به این امید که امیدمان ناامید نگردد تا بهار سال دیگر. و اینک امسال دعا می کنم به درگاه خداوند بزرگ یکتا که ای کاش معلمی درد تبعیض و بی حرمتی را درک نکند، کارگری به نان شب خود محتاج نباشد ، زنی طعم تلخ دوم بودن را نچشد، جوانی معنای حقارت و سرگشتگی را نفهمد، هنرمندی زجر تحمل سانسور و بی اعتنایی را نبیند، دانشجویی ناصبوری ها و بدخلقی ها و خشونت ها را تجربه نکند، روزنامه نگاری دوباره بیکار نشود، فقیران از خان رحمت بی نصیب نمانند و رانت خواران از ترازوی عدالت بی بهره، ظالمان به ظلم خود آگاه شوند و مظلومان به حق خود عارض.اما واقعا که ای کاش نمی گفتیم که ای کاش قضاوتی در کار بود. ای کاش آزادی را در کنار استقلالمان داشتیم. ای کاش فرهنگ را در کنار پولمان داشتیم.ای کاش صلح را در کنار تنوع افکارمان داشتیم. ای کاش تحمل را در کنار مخالفینمان داشتیم… از همه مهم تر ای کاش همش منتظر بهار نمی ماندیم. ای کاش به امید ناجی ای نمی ماندیم. اصلا ای کاش که دیگر نمی گفتیم ای کاش…

اصغر ثابت : پیدایش جشن نوروز را شاعران و نویسندگان قرن چهارم و پنجم هجری، چون فردوسی، منوچهری، عنصری، بیرونی، گرویزی و بسیاری دیگر از منابع تاریخی از زمان پادشاهی جمشید می دانند و بعضی را عقیده بر این است که مجموعه‌ی ساختمان پارسه (تخت جمشید) محل جشن گرفتن نوروز و بار عام نوروزی شاهنشاه هخامنشی بوده است.
اما نخستین برخورد با مدارک تاریخی مربوط به نوروز، به سلطنت والاش اول اشکانی باز می گردد.
گویند از مراسم نوروز در دوران ساسانی (۶۵۰-۲۲۴ پیش از میلاد) اطلاعات جامع ای در دست است. کتیبه های ساسانی، پند نامه ها و دیگر قطعات ادبیات ایرانی میانه، از برگزاری جشن سال نو در دربار ساسانی سخن می گویند، اما قدر مسلم این جشن ها، تاریخی فراتر از قوم ایرانی دارند و احتمالاً از مراسم قبل از آریایی این فلات سرچشمه می گیرند و چه بسا اقوام عیلامی، کاسی، گوتی و دیگر اقوام باستانی نیز این جشن را می گرفته اند.
نوروز خاصیتی فرا ملیتی- فرا دینی دارد و همین امر شاید یکی از دلایل اصلی همگانی بودن آن در بین مردمان است. ” نوروز در طول تاریخ همیشه به عنوان جشن متحد کننده و بدون وابستگی های نژادی، زبانی و دینی مطرح بوده و تمام مردمی که به صورتی وابسته به جهان فرهنگی ایران بوده اند، آن را به عنوان جشن آغاز سال نو خود قبول کرده اند.”
برگزاری این جشن ها در تاجیکستان، افغانستان، ازبکستان، آذربایجان خود گواه بر این مدعا است.
به گواه تاریخ، آمدن نوروز تداعی کننده برکت، رحمت و خرمی در سال جدید است.
“گرویزی می نویسد:‌ جمشید جشن نوروز را به شکرانه‌ی این که خداوند گرما و سرما و بیماری و مرگ را از مردمان گرفت و سیصد سال بر این جمله بود برگزار کرد.”
” صدرالدین عینی درباره‌ی این جشن در تاجیکستان و ازبکستان می نویسد:‌ به سبب اول بهار و در وقت به حرکت در آمدن تمام رستنی ها، راست آمدن این عید، طبیعت انسان هم به حرکت می آید… در حقیقت این عید به حرکت آمدن کشت های غله، دانه و آغاز کشت و کار و دیگر محصولات زمینی است که انسان را سیر کرده و سبب بقای حیات و او می شود.”
وقتی نوروز می آید، صلح و دوستی پیام می آورد. خیرخواهی و مهر را گواه است و خط بطلانی بر جنگ و ستیز و کبر و کینه می کشد.
وقتی نوروز می آید، مفهوم ” دنیا پنج روز” است روشن تر می شود. ” از جمله آیین های این جشن انتخاب حاکم و امیری است که تنها پنج روز حکومت می کند! و رفتار و دستورهایش خنده آور است و در پایان جشن، مردم او را فراری می دهند! هم اوست که حافظ به عنوان “میر نوروزی” دوران حکومتش را بیش از پنج روز نمی داند.” یعنی اینکه دنیا طلبی و حکومت به زور موقوف!
وقتی نوروز می آید مردمان شهر و روستا به گورستان می روند تا در پنج شنبه آخر سال به زیارت اهل قبور نایل آیند و از این طریق هویت و پیشینه خویش را جستجو کنند. وقتی نوروز می آید خانه تکانی می کنند. همه جا شسته، رفته، تمیز و مرتب می شود. صورت ظاهر و باطن را از پلشتی ها دور می کنند و از این طریق می گویند: ایرانی تحول خواه است و انعطاف پذیر!
وقتی نوروز می آید سبزه می کارند و آن را بر سر سفره هفت سین می آورند. رسم و باوری کهن که همه‌ی اعضای خانواده در موقع تحویل سال به دور خود می خوانند. هفت سین! معرف هفت روییدنی و خوراکی است و با حرف “سین” آغاز می شود. چون سیب، سنجد، سماق، سیر و… ” در برخی از نوشته ها از سفره هفت سین (هفت روییدنی که با حرف سین آغاز می شود) سخن رفته است و آن را رسمی کهن تر داشته اند.” سفره هفت سین خود نماد پیوند عاطفی، مهرورزی و همدلی است.
وقتی نوروز می آید مردمان لباس نو می پوشند. فقر و غنی به همدیگر تبریک می گویند و تقریباً شبیه هم می شوند! و برای مدتی کوتاه هم که شده همه بهشتی می شوند! مردم به دیدن همدیگر می روند و فارغ از خستگی کار روزانه، در کنار یکدیگر می نشینند و از گل و بلبل سخن می گویند و بزرگان به کوچکترها هدیه و پیشکش (عیدی) می دهند.
وقتی نوروز می آید، فرصتی برای انتقال میراث کهن و فرهنگ ایرانی به نوجوانان وجودتان پدید می آید و نسل نو را به تاریخ، فرهنگ و سیاست، شکست ها و فیروزها، شادی ها و غم ها، لبخندها و اشک های این ملت در طی قرون متمادی پیوند می زنند.
وقتی نوروز می آید…
ناگه سر از کتاب برمی داریم و امروز را می نگریم. هرچه خواندیم از گذشته بود!
نوروز در حال آمدن است، آیا هنوز فرا ملیتی و فرا دینی است؟ امروز مولانا را اجانب به نام خویش مصادره می کنند، فردا به علی سینا و پس فردا؟
نوروز در حال آمدن است اما هنوز تداعی کننده برکت، رحمت و خرمی است؟
نوروز در حال آمدن است اما هنوز فکر می کنیم “دنیا پنج روز است!”
نوروز می آید اما خودمان را به گذشته پیوند زده ایم؟ و کهنگی های بی مصرف را دور ریخته ایم؟ و چیزهای نو جایشان گذاشته ایم؟!
نوروز می آید،‌ اما آیا هفت شهر عشق را چون هفت سین، چیده ایم؟ نوروز می آید، آیا از فقر فقیر کاسته ایم؟ و می توانیم غنی را در کنار آن بنشانیم؟
نوروز می آید اما…
و نوروز در امروز هم باید با همان ایده ها، ‌آرمان ها، عقاید، باورها و همان کیفیت در جشن ها و سرورها و پیوندهای عاطفی برگزار گردد. نگاهی نو به پدیده ای کهن و پیدا کردن راز رمز آلود مفهوم چند هزار ساله‌ی نوروز و هدایت نوجوانان و جوانان به این مفاهیم بلند، باید سرآغاز نوروز امسال مان باشد!
شاید تنها از این طریق بتوان ” روز از نو و نوروزی از نو” ساخت.

مسعود فامیل ربیعی : طبیعت,ماه,بهار,سبزه,گل و گیاه و همه آنچه که مظاهر طبیعتند , در گردش و چرخش اند تا آدمیزادگان به درک و دریافتی تازه تر, پرطراوت تر و عمیق تر از هستی دست یابند,این درک و دریافت جدید از همه مظاهر هستی در بهار که جان و جهان به وحدت و پویایی نوینی با جانان می رسند فرصتی است مغتنم و پر بها که در آن به خود آییم تا به خدایی رسیم و پویشی مستمر و جان بخش را در سرلوحه ی جدیدی از حیاتمان بیاغازیم و از روزمرگی که روزمرگی را در پی دارد برهیم ,لذا این طبیعت نو و درک جدید و مبارک از بهار را به همه یی گیل یاران تبریک و تهنیت گفته و برای همه ی آنان آرزوی توفیق , عزت ,سعادت ,برکت وو میمنت دارم و شادانه ترین توفیقات را در همه ی عرصه های مثبت زندگی برایشان خواهانم!