اگرچه “ثروت” همواره “قدرت” نمی آورد اما برخورداری از “قدرت” متضمن برخورداری از “ثروت” است.همین اصل ساده را می توان دلیل کلیدی تمام جنایت ها، فجایع و جنگ های تاریخ دانست. مردمی که برای رسیدن به “ثروت” دست به هر کاری می زنند و هر عمل شنیعی را مرتکب می شوند تا به “قدرت” برسند و هم اسباب شوکتشان فراهم شود و هم ارباب قدرتشان مستدام.

بدیهی است آنگاه که دست یازیدن به قدرت، ارزش چنین ددمنشی را داشته باشد، حفظ قدرت که غالبا با خون دل به دست آمده، ارزش انجام اموری فراتر را نیز داراست.

آنهایی که قدرت را در دست دارند، همه چیز را در دست دارند. مقام، مکنت، شوکت، ثروت، احترام و …. این برخورداری در جهان سوم بسیار افزون تر است. کشورهای جهان سوم اغلب دارای نظام های سیاسی غیردموکراتیک یا استبدادی هستند که به سبب سرکوب رسانه های آزاد و مستقل از جانب دولت، امکان هیچگونه نظارتی از جانب روزنامه نگاران و خبرنگاران بر “هسته قدرت” در آنها وجود ندارد.

از سوی دیگر قدرت به سبب ذات خود این قابلیت را به بهترین شکل دارد که صاحبانش را به ورطه فساد بکشاند و این تنها نظارت نهادهای مدنی است که می تواند مانع این انحراف شود.

در چنین فضایی است که آیت الله حسینعلی منتظری را می توان یک نمونه و حتی استثنا در میان سیاستمداران برجسته ایران در یکصد سال اخیر برشمرد. روحانی بلندپایه ای که باارزش ترین و با “قدرت” ترین مقام موجود در جمهوری اسلامی را فدای دفاع از حقوق مخالفان سیاسی و عقیدتی سیستم کرد و تا پایان عمر به سبب پایمردی بر عقایدش در رنج و سختی زیست.

آزمونی که آیت الله منتظری آن را با نمره قبولی پشت سر گذارد، آزمونی دشوار بود که تجربه ۳۰ سال اخیر ثابت کرده حتی گذر از آن امر آسانی نیست. آیت الله حسینعلی منتظری در زمره روحانیونی بود که هرچه بیشتر دیکته نوشت کمتر مرتکب خطا شد. با درگذشت او جنبش اصلاح طلبی ایران، یکی از بزرگترین و موثرترین حامیان خود را از دست داد.