بابک مهدیزاده : بهار آمد و باز ما بر سر سفره هفت سین دعاهایمان را زمزمه می کنیم به این امید که امیدمان ناامید نگردد تا بهار سال دیگر. و اینک امسال دعا می کنم به درگاه خداوند بزرگ یکتا که ای کاش معلمی درد تبعیض و بی حرمتی را درک نکند، کارگری به نان شب خود محتاج نباشد ، زنی طعم تلخ دوم بودن را نچشد، جوانی معنای حقارت و سرگشتگی را نفهمد، هنرمندی زجر تحمل سانسور و بی اعتنایی را نبیند، دانشجویی ناصبوری ها و بدخلقی ها و خشونت ها را تجربه نکند، روزنامه نگاری دوباره بیکار نشود، فقیران از خان رحمت بی نصیب نمانند و رانت خواران از ترازوی عدالت بی بهره، ظالمان به ظلم خود آگاه شوند و مظلومان به حق خود عارض.اما واقعا که ای کاش نمی گفتیم که ای کاش قضاوتی در کار بود. ای کاش آزادی را در کنار استقلالمان داشتیم. ای کاش فرهنگ را در کنار پولمان داشتیم.ای کاش صلح را در کنار تنوع افکارمان داشتیم. ای کاش تحمل را در کنار مخالفینمان داشتیم… از همه مهم تر ای کاش همش منتظر بهار نمی ماندیم. ای کاش به امید ناجی ای نمی ماندیم. اصلا ای کاش که دیگر نمی گفتیم ای کاش…