گزارشی از سه سال و سه دوره متفاوت ازعملکرد سازمان دانش آموختگان گیلان

آرمان حسینی : بهمن ماه ۱۳۸۵ بود که هیات موسس سازمان دانش آموختگان ایران اسلامی (ادوار تحکیم وحدت) شعبه گیلان که شامل دو عضو سابق انجمن های اسلامی (مرتضی حسین زاده و مرتضی بحرکاظمی) سه روزنامه نگار(بابک مهدیزاده، آرش بهمنی و رضا خسروی) و دو عضو سابق شاخه جوانان جبهه مشارکت(رضا فرصتی و سهیل سجودی) بود اولین مجمع عمومی این حزب را برای انتخاب اولین شورای مرکزی ۹نفره برگزار کردند که ترکیبی شد از نسل اول انقلاب و نسل سوم. به طوریکه دو فعال سیاسی با تجربه به نام های اسحاق راستی ، دبیر مجمع نیروهای خط امام گیلان و سیدمحمد سید رئیسی از فعالان ملی مذهبی استان در کنار چند روزنامه نگار و وبلاگ نویس به نام های بابک مهدیزاده، رضا خسروی ، آرش بهمنی و سیدکوهزاد اسماعیلی و چند فعال سیاسی جوان به نام های سهیل سجودی، رضا فرصتی و آتیه یوسفی (به عنوان تنها زن شورای مرکزی) قرار گرفتند و اکثریت به ریاست سیدمحمد سید رئیسی که کاندیدای ائتلاف ملی – مذهبی در انتخابات مجلس ششم در رشت بود و اتفاقا رای بسیار خوبی هم آورده بود رای دادند. اما یک ماهی نگذشت که همزمان با اولین سفر محمود احمدی نژاد به گیلان سه تن از اعضای شورای مرکزی سازمان بازداشت شدند تا اولین ضربه محکم به این حزب نوپا وارد شود اما نتیجه رکود حزب نبود. بعد از گذشت چند ماه و برگزاری جلسات منظم اولین مراسم عمومی این حزب برگزار شد و دکتر فاطمه صاقی استاد دانشگاه علامه رو در روی دکتر هاجر تحریری نیک صفت قرار گرفت تا درباره حجاب در دولت نهم مناظره کنند. مراسمی که با استقبال خوب مردم روبرو شده بود و اکثر صندلی های سالن الزهرا پر شد. اما در آن دوران بزرگترین مشکل سازمان نداشتن ساختمانی اختصاصی بود به طوری که بعد از تعطیلی ساختمان مشترک سازمان با هفته نامه پنجره نو جلسات هفتگی شورای مرکزی سازمان در دفتر یکی از تشکلات صنفی برگزار می شد و حتی مراسم اعتراض به بازداشت اعضای شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت و همچنین فرشاد قربانپور ، روزنامه نگار گیلانی مقیم تهران در دفتر حزب کارگزاران سازندگی استان برگزار شد. تا اینکه در شورای مرکزی روش گرفتن حق عضویت به عنوان یکی از راه های درآمد زایی حزب مصوب شد و سازمان بعد از چند ماه ساختمانی اختصاصی اجاره نمود و جلسات سخنرانی متعددی برگزار کرد که البته بسیاری از آن ها نیز به علت عدم صدور مجوز به سرانجامی نرسید . مانند برگزاری همایش مشروطه در گیلان که قرار بود محمد قوچانی و یوسفی اشکوری در آن سخنرانی نمایند.
اما بعد از گذشت یک سال مشکلات در این سازمان نیز سر باز کرد و ادوار به همان معضلی برخورد که احزاب متعدد ایرانی در طول تاریخ معاصر با آن روبرو بودند؛ ریزش نیرو و انشقاق. البته جدایی ها در ادوار از جنس دیگری بود. انتخابات شوراها در پیش بود و اسحاق راستی که هم دبیر کمیته سیاسی ادوار بود و هم دبیر مجمع نیروهای خط امام و عضو شورای هماهنگی ائتلاف جبهه اصلاحات در دوراهی تصمیم گیری قرار گرفت. از طرفی سازمان ادوار در انتخابات قصد شرکت کردن نداشت و از طرف دیگر جبهه اصلاحات در صدد تهیه لیست انتخاباتی بود. از این رو بود که راستی دومین راه را انتخاب کرد و از سازمان ادوار تحکیم وحدت گیلان استعفا داد. سید محمد سید رئیسی و آتیه یوسفی نیز به تبع این استعفا، بدون ذکر دلیل خاصی از سازمان جدا شدند. اما قبل تر از آن استعفای محمدرضا خسروی و آرش بهمنی که مسایل شخصی دلیلش عنوان شده بود سازمان را وارد بحرانی جدی کرده بود که در کنارش می توان به دوری اجباری بابک مهدیزاده از گیلان اشاره کرد. این گونه بود که عملا برای یک سال سازمان در گیلان با سه نفر کادر رهبری اداره می شد؛ کوهزاد اسماعیلی، رضا فرصتی و سهیل سجودی. اما جالب آنکه عملکرد این سه نفر درخشان تر از اولین سال بود. این سه عضو با تزریق اعضای جدید به بدنه سازمان و اداره مسایل دست و پاگیر مالی توانستند جلسات سخنرانی خصوصی که در گیلان مدت ها بود نمونه اش مشاهده نمی شد را هر ماه برگزار کنند تا بیشترین توجه ادوار به مساله آموزش در سطح نخبگان معطوف شود. این سازمان باتوجه به مصوبه خود تلاش خود را در برقراری رابطه دوستانه و انتقادی با گروه های اصلاح طلب دوم خردادی، ملی مذهبی و همچنین تشکل های کارگری، دانشجویی، معلمان ، زنان و فعالان زیست محیطی به کار گرفت و مراسم خصوصی سخنرانی اش محلی شد برای جمع شدن فعالان سرشناس استان از هر جناح و گروهی در دفتر سازمان دانش آموختگان ایران. از احمد رمضانپور و هادی حق شناس و رضا صالح که نمایندگان اصلاح طلب گیلان در مجلس ششم بودند گرفته تا سروش اکبرزاده ، احمد حسینی، محسن باقری، کاظم نصیراف، سهیلا مدارایی ، کریم حدیثی، شاددل و بسیاری دیگر در کنار هم می نشستند بی آنکه نشانی از اختلاف در آنها پیدا شود. به زعم بسیاری این مراسم محلی شده بود برای تبال افکار و ادامه دوستی های سیاسی فعالان سیاسی استان با افکار مختلف. اما اواخر سال ۱۳۸۷ و در آستانه سه سالگی سازمان بود که طی تغییر و تحولاتی با پیشنهاد تهران شورای مرکزی موقت با ۱۱ عضو در گیلان دوباره تشکیل شد تا شورای مرکزی دوم با افزوده شدن چند عضو دیگر حالتی رسمی پیدا کند. به این ترتیب بود که کوهزاد اسماعیلی، بابک مهدیزاده، آرش بهمنی، سهیل سجودی، رضا فرصتی از شورای مرکزی اول، سیامک قلیزاده، افشین درویش زاه و حامد قلیزاده از شورای مرکزی دوم و مرتضی حسین زاده، علی انجم روز و امیرحسین اعتمادی به عنوان اعضای جدید کنار هم قرار گرفتند تا گام محکم تری را برای تقویت سازمان و برگزاری مجمع عمومی سالانه و انتخاب یک شورای مرکزی دائمی بردارند. این بار ترکیب سنی شورای مرکزی در نوسان قرار ندارد اما همچنان این سازمان در گیلان ترکیبی است از اعضای سابق انجمن های اسلامی ، روزنامه نگاران و فعالان جوان سیاسی با این اشتراک که همگی تحصیلکرده و فارغ التحصیلان دانشگاه بودند.
حال این سازمان تمام هم و غم خود را متمرکز نموده تا علاوه بر پاسداری از دموکراسی خواهی و حقوق بشر در استان مجمع عمومی برگزار نماید. این سازمان باوجود جوان بودن (چه از نظر ترکیب سنی و چه از نظر عمر فعالیت) تاکنون مراسم بسیاری را برگزار و بیانیه های متعددی را صادر کرده و تنها تشکلی است که از حرفه ای ترین روش استقلال مالی یعنی گرفتن حق عضویت از اعضا بهره می برد اما یک چیز این سازمان را با خطر مواجه ساخته است و آن همان مشکل تاریخی ایرانیان است؛ عدم وجود فرهنگ جمع گرایی و میل به فردیت و خود محوری. اگر سازمان دانش آموختگان (ادوار تحکیم وحدت) شعبه گیلان بتواند اختلاف های درونی خود را به همدلی تبدیل کند کارنامه کوتاه مدت خود را درخشان تر خواهد ساخت و مطمئنا بیشتر از گذشته مامنی خواهد شد برای فعالین سیاسی و تشکل های مدنی استان. سازمان اگرچه جوان است اما تبدیل به محلی شده برای تبادل نظر بین گروه های مختلف اصلاح طلب و کمکی برای جنبش ها و نهادهای مدنی دیگر. اما موفقیت نهایی در گرو تداوم راه و مستحکم کردن اتحاد در بین اعضای این حزب نخبه گرا است.