کاظم نصیراف
دبیرکل جمعیت کارکنان ایران
دوم خرداد اراده دوباره ملت ایران برای تحقق آرمانهای انقلاب بویژه حق تعیین سرنوشت خویش، انتخابات آزاد و نهایتاً اعمال حاکمیت ملی بود و در واقع صدای اعتراض جامعه به آن بخش از حاکمیت بود که خود را قیم ملت و محور دین و انقلاب و قانون اساسی می دانست و هم خود را محور حق و مخالفان خود را باطل می انگاشت و حقوق شهروندی و سیاسی آحاد ملت را نادیده گرفته بود و تصور می کرد باز هم می تواند در سایه تبلیغات گسترده و ایدئولوژیک از آرای ملت بصورت ابزاری برای تثبیت و گسترش حاکمیت خود بهره برداری سیاسی نماید.
لیکن آحاد ملت در یک حرکت آگاهانه عمومی به این نگاه و روش سیاسی و مدیریت اعمال شده نه بزرگ گفتند و اعتراض خود را با رای مثبت به خاتمی اعلام کردند. عظمت این اتحاد، حضور و مشارکت ملی آنگونه بود که مقام رهبری آن را معجزه الهی خواند و حماسه ملی نامیدند.
خاتمی با شعارهای جامعه مدنی، آزادی بیان و مطبوعات و تقویت احزاب و نهادهای مدنی و حمایت از حقوق شهروندی فضای جذاب و امید آفرینی برای ملت ترسیم کرد و در واقع جنبش دوم خرداد بازتاب آرمانهای آزادی خواهانه ملت بود که در افکار و شعارهای خاتمی متبلور گردید.
نگاه فرهنگی و روش سیاسی خاتمی مورد احترام آحاد ملت و جهانیان واقع گردید. لیکن تمامیت خواهان و مخالفان اصلاحات این نگاه و روش سیاسی خاتمی را بر نتابیدند و نگران محبوبیت فوق العاده او بین ملت و جهانیان شدند و از همان ابتدا با قتل های زنجیره ای و تشکیل اطاق بحران و با ایجاد یک بحران در هر هفته به مقابله با خاتمی برخاستند و در صدد مخدوش کردن چهره خاتمی و اصلاحات برآمدند تا خاتمی و دولت او را نزد ملت و جهانیان ناکارامد و بی قدرت نشان دهند و از سوی دیگر با ساخت برنامه های تلویزیونی مانند هویت و چراغ در پی تخریب چهره های ملی و سیاسی برآمدند تا شاید بتوانند جنبش دوم خرداد را از فراز قدرت اجتماعی و سیاسی به زیر بکشند و آن را بی اثر و بدنام کنند و تا آنجا پیش رفتند که آن را یک توطئه براندازانه آمریکایی و سکولاریستی علیه جمهوری اسلامی نامیدند و صراحتاً مخالفت خود را با این حرکت آزادی خواهانه، ملی و اسلامی اعلام کردند و بی پرده و بی محابا اظهار داشتند اسلام با جمهوریت منافات دارد و منظور از جمهوری اسلامی از همان ابتدا حکومت اسلامی بوده است و از سوی دیگر اظهار کردند استبداد مستدل روش سیاسی خوبی برای اداره کشور است.
آنها هرگز حاضر به پذیرش مردم سالاری و آرای ملت در یک انتخابات آزاد در راستای خواسته ها و مطالبات ملی و دمکراتیک ملت نبودند. آنها در صدد برآمدند تا در آینده با ساز و کارها و تمهیدهایی مانع انتخاباتی چون دو دوره ریاست جمهوری خاتمی و مجلس ششم گردند لذا نظارت بر انتخابات با قدرت و گستردگی هر چه تمامتر به نظارت استصوابی و احراز صلاحیت و در واقع غربال کردن کاندیداها مبدل گردید تا هرچه سریعتر اصلاح طلبان را از حوزه قدرت دور کنند تا موجبات تشکیل حکومت یکپارچه فراهم گردد.
گرچه آنان با این شیوه های غیر دمکراتیک و غیر اخلاقی به آرزوی دیرینه خود رسیدند لیکن تمام آن شعارها و آرزوهایی که برای حاکمیت یکپارچه سرودند و عنوان کردند پوچ از آب در آمد بطوریکه امروزه کشور در بحران سیاسی و اقتصادی گرفتار آمده و ملت در گرداب فقر، بیکاری و تورم غوطه ور شده است.
گرچه به خاتمی و دولت او از جهات زیر:
۱- در نظر گرفتن ملاحظات نهادهای قدرت در انتخاب بعضی از وزرا و مدیران
۲- عدم قاطعیت در برابر تندرویهای بعضی نهادهای قدرت و عناصر افراطی
۳- انعطاف و عدم برخورد نسبت به بعضی ضعف های مدیریتی
۴- عدم توجه به وضعیت معیشتی طبقات ضعیف و محروم جامعه
انتقادات بسیار و به حقی وارد است. مع هذا خاتمی از خصایص و ویژگی های شخصیتی برخوردار است  که هنوز هم در بین آحاد و اقشار جامعه از احترام و محبوبیت فوق العاده ای برخوردار است و در شرایط  بسته کنونی شخصیتی محبوب تر و قدرتمندتر از خاتمی برای حضور در عرصه انتخابات وجود ندارد.
به همین خاطر ترس از ورود خاتمی در عرصه انتخابات خواب را از چشم تمامیت طلبان ربوده و اتهامات ناروا و تهاجمات غیر اخلاقی نسبت به او را شروع کرده اند گرچه این اتهامات و تهاجمات بر محبوبیت و حقانیت او می افزاید و انزجار و تنفر بیشتری را نسبت به این سیاست ها و اعمال در جامعه پدید می آورد.
با تمام این اقدامات غیر اخلاقی هنوز هم خاتمی بر فراز قدرت اجتماعی قرار دارد و کاندیدای بلا منازع انتخابات ریاست جمهوری آینده است.
تمامیت طلبان و مخالفان اصلاحات نه می توانند او را از میدان رقابت بیرون کنند چراکه با واکنش ملت و کاهش شدید مشارکت عمومی و عدم مشروعیت انتخابات مواجه خواهند شد و نه می توانند با او رقابت کنند چراکه در جبهه مقابل فردی که بتواند با خاتمی هماوردی کند وجود ندارد.
در این شرایط اصلاح طلبان باید به این اجماع برسند که کاندیدای آنان تنها خاتمی است و بدون حضور او شرکت در انتخابات بی معنا بوده و از حضور آنان صرفاً برای گرم کردن تنور انتخابات بهره برداری سیاسی خواهد شد.
امید است احزاب اصلاح طلب، روشنفکران، دانشگاهیان، مدیران، صنوف و طبقات زحمتکش به این اجماع برسند و اولین گام پیروزی را بردارند.