روشنک سیاسی

شرایط فعلی جامعه ایران به گونه ای رقم خورده است که پتانسیل بالایی برای یک حرکت عظیم اجتماعی در حال شکل گیری است. نقد این موضوع که چرا مسیر تغییرات در جوامعی چون ما پلکانی است و نه خطی از حوصله این نوشتار خارج می باشد اما در یک جمله می توان گفت: در کشور ما شیوه مدیریت جامعه هنوز بصورت سنتی باقیمانده و مثل همیشه تا از درون مردم ایجاد فشار نشود تصمیم قاطعی هم گرفته نمی شود که متاسفانه در بسیاری از موارد هم دیر می شود. طی سال های گذشته انتظارات مردم در حوزه های مختلف کماکان باقیمانده است و پاسخ مطلوبی دریافت نکرده اند و حتی در برخی موارد برعکس شده به عنوان مثال توقعات اقتصادی مردم که عبارت بود از کاهش نرخ بیکاری و ایجاد رونق اقتصادی طی سالیان اخیر با شعارهای متضاد مواجه گردیده: شعار عدالت اقتصادی که به مفهوم تولید و توزیع رانت تلقی می شود باعث گردیده تا انگیزه تولید ثروت کاهش یابد. در حوزه‌ی سیاست داخلی نیز در مجموع عقب گرد داشته ایم که رد صلاحیت های گسترده در هیات های اجرایی و هیات های نظارت شاخص آن است، در سال های گذشته این ایراد به شورای نگهبان وارد بود اما در سال ۸۶ برای اولین بار هیات های اجرایی نیز بطور وسیع وارد این ماجرا شدند و بالاخره تصمیمات غیر ضروری برای محدود ساختن طرز پوشش لباس و توبیخ و تذکر و یا بازداشت دهها هزار دختر و زن باعث ایجاد دلزدگی در قشرهای وسیعی از مردم شده است. مجموعه ای از موارد شبیه به آنچه که ذکر شده و چنانکه گفتیم جامعه را آماده برای پذیرش تغییرات بنیادی کرده که اگر مدیریت صحیح اعمال نشود سالهای آینده شاهد هرگونه واقعه‌ی غیرقابل کنترل خواهیم بود.