سروش اکبرزاده

انتخابات هشتمین دوره مجلس شورای اسلامی در شرایطی پایان می پذیرد که هنوز بسیاری از کاندیداها به علت رد صلاحیت شان و عدم توان رقابت در این دوره واقف نیستند.
در نوبت های گذشته بودند کسانی که به دلیل فعالیت های سیاسی در دسته ها و گروههای چپ مذهبی و نیز احزاب اصلاح طلب ردصلاحیت شده اند. اگرچه این ردصلاحیت ها از نظر خود آنان فاقد علت بوده لیکن به لحاظ هستی شناسانه و فلسفی حتماً مدلل به ادله ای محکم  می باشد و آن نگاه استصوابی شورای نگهبان به عموم انتخابات است که گویا هر روز استصوابی تر می شود. فقها و حقوقدانان محترم این شورا از منظر خود منتقدینی را که انتقادات شان چوب لای چرخ نظام گذاشتن تلقی می گردد حذف می کنند تا اوضاع به صواب نزدیک تر باشد. اما در دوره هشتم بخش دیگری از لایه های اجتماعی نیز به دلیل استصواب خواهی متولیان مورد تعرض قرار گرفته است. چهره هایی که به هیچ حزب و گروه سیاسی وابسته نیستند و اهل مصاحبه و سخنرانی و انتقاد از دولت نیز نبوده اند  تا ذیل اصول ۱ و۳  قرار گیرند .
همچنین اقبال عمومی و  گسترده مردم به ایشان مانع می گردید تا آنان را ذیل اصل ۵ قرار دهیم. اما باز رد صلاحیت در مورد ایشان اعمال شده است، برخی نمایندگان دوره هفتم پارلمان نیز که شخصیتی غیر حزبی داشته اند اما با توجه به آمار از پرصحبت ترین نمایندگان این دوره می باشند رد صلاحیت شدند که بسیار ابهام برانگیز بوده است.
ردصلاحیت نیروهای چپ و اصلاح طلب و نمایندگان متحصن و بعضاً وزرای دولت سید محمد خاتمی اگر چه مورد اعتراض بوده و هست اما اندک اندک به آن خو گرفته ایم و اینک امری غیرعادی تلقی نمی گردد،‌ اما رد صلاحیت نیروهای غیر سیاسی، چهره های مردمی (نه راست) در این دوره ابهامی است که یا باید توسط مسوولان مورد روشنگری قرار گیرد و یا همچون رد صلاحیت گسترده اصلاح طلبان خرده خرده به آن عادت نماییم.
به طور کلی شورای محترم نگهبان باید پاسخ دهد که آیا خود را ملزم به پاسخ گویی می داند یا خیر؟ آیا باید ملاک ها و شاخص های استصواب توسط ایشان برای عموم روشن گردد یا خیر نیازی به آن نمی بینند؟ آیا مخاطبین باید اعمال ایشان را با عدالت و انصاف بسنجند و یا نه عملکرد ایشان می بایست عین عدالت و انصاف تلقی گردد.
اصولاً اشعری منشانه به اعمال این شورا نظر افکنیم و قائل گردیم که «هرچه آن خسرو کند شیرین بود»
 و یا نه معتزلی باشیم و منتظر توضیح بمانیم؟